‘Het is een streep door de rekening,’ zegt Woubaert van Frolichound. ‘Ik heb jaren uitgekeken naar mijn ontgroening en nu dit.’ Het zeventienjarige aspirant-corpslid uit Groningen, wijst op de krantenkop: ‘Ontgroeningen ontaarden’. De oud-preses van de Achtstegroepersvereniging ‘Nihil lacrima citius arescit’ (‘niets droogt sneller dan een traan’) weet al sinds de basisschool ‘De Brallenbrak’ dat hij lid wilde worden van een studentencorps.

‘Ik ben gefascineerd door macht.’ Als achtstegroeper leerde hij hoe hij macht kon krijgen. ‘We zagen die film, Achtstegroepers huilen niet. Huilen is voor losers, begreep ik. Respect krijg je niet, dat dwing je af.’ Woubaert weet nog hoe het voelde om de baas op het schoolplein te zijn. ‘Ik werd gerespecteerd. Liep ik over het plein, dan weken de peuten (de jongste kinderen, afgeleid van peuters, red.). Alsof ik Mozes was en zij de Rode Zee. In de knikkertijd kreeg ik de helft van hun gewonnen knikkers.’ 

Van machtsmisbruik weet Van Frolichound niets. ‘Achter de fietsenhokken zouden ‘Bobbies’ (middenbouwers, genoemd naar Bob de Bouwer, red.) de schoenen van de Achtstegroepers schoonlikken.’ Woubaert stelt dat dit uit respect gebeurde, zonder dwang. ‘Er is vrijheid van onderwijs, ze konden toch naar een andere school als ze niet wilden likken?’ Ook het verhaal van drie liter Fristi drinken is een fabeltje.

De ontgroeningsliefhebber kent de aanvallers op de tradities van de studentensociëteiten. ‘Het zijn de nivellerende rooie rakkers van Sikkom en die rellende rif-rukkers met hun irri-vlogs. Door de studieleningen is studeren te duur voor hen en dus vernaggelen zij ons erfgoed. Het is klassenwraak.’ 

Van Frolichound zou volgend jaar worden ontgroend. ‘In 2018 had ik zelf mogen toeslaan. Mij wordt een belangrijke levenservaring ontnomen. Zonder ontgroenen is het leven doelloos.’ Woubaert overweegt juridische stappen. ‘Ik ben straks gedwongen te emigreren naar Rusland om mijn machtswellust bot te vieren. Weet je wat een enkeltje Siberië kost? Dat ga ik echt niet zelf betalen.’