Hij richt zijn videocamera op de man met het hondje. Door de zoeker ziet hij angstige, wijd opengesperde ogen. ‘Zo, oude man, terroriseer je onze buurt met die agressieve, valse kuitenbijter?’ Hij duwt de camera bijna tegen de bril van de hondenuitlater. ‘Hier spelen onze kinderen, dit is hun enigste plek om buiten te zijn.’ De man antwoordt met een klein stemmetje dat hij geen kinderen ziet. ‘En hoe zou dat nou komen, drollenvanger?‘Achter hem klinkt het lachen en juichen van de hangjongeren. 

Hij draait om de man heen en trapt op de pluizige, witte staart van de Doodle Labrador, die braaf ligt te wachten tot het oponthoud voorbij is. Blaffend springt de hond op. 

‘Kijk, het monsterachtige, onreine gedrocht toont zijn vlijmscherpe tanden aan onze onschuldige kinderen,’ krijst de videoman. Een van de hangjongens maakt bijtende  handgebaren. ‘U bent getuige, kijker van dit vlog, van deze laaghartige terreur in onze buitenwijk waar de laatste strijders van de beschaving overleven, doordat u massaal ons YouTubeKanaal SuburbSurvival kijkt en zo mee doet in onze heilige strijd tegen verloedering en verval in de buitenwijk.’ 

De hond rukt fel aan de lijn. Zijn baasje zet zich schrap om niet te vallen maar wordt toch meegesleurd naar de weg. ‘Kijk hem vluchten, met zijn schijtmachine.’ Vier hangkids wijzen hem sarrend na, eentje maakt een schijntrap. De langsrijdende vrachtwagen moet voluit remmen en ramt de zijspiegel van een geparkeerde auto eraf. 

De Suburb-Vlogger richt zijn camera op zichzelf. In een selfie-monoloog roept hij zijn volgers op hem te liken in zijn strijd voor behoud van deze wijk zonder supermarkt of jongerencentrum om in de fik te steken. ‘De wereld kijkt weg terwijl wij hier wegrotten als overrijp fruit, like ons om dit onrecht te bestrijden! Dit was Ruben-Jan voor SuburbSurvival.’ Hij zet zijn zonnebril recht en sluit af. High-fives vliegen door de lucht.