Ik wist het niet. Ik zat net in de brugklas, droeg een bril en woonde bovendien in Delfzijl, genoeg verzachtende omstandigheden. Logisch dus dat ik in 1980 U2 in Vera miste. Het Nieuwsblad van het Noorden was er wel. Eddy Determeyer schreef dat U2 teleurstelde; de muziek klonk als soppige cementrock.

Heel soms kon de band hem bekoren: Electrical rockte als een ouderwetse sneltrein. De ‘vier jonge gasten’ oogden alsof ze bij je om de hoek woonden en zo speelden ze ook, vond Eddy. Ze misten persoonlijkheid, al legde Bono veel ziel en zaligheid in zijn zang. Determeyer eindigde hilarisch. Als U2 Ierlands populairste band was, hoe ellendig was het popklimaat daar wel niet? Met Groninger acts als de New Adventures of Jan Rots bandje Ratata kon U2 zich niet meten. Tja, Jan Rot vs. Bono: Bobby, Roger and Eileen of Gloria? 

Twee jaar later wist ik het weer niet, al kende ik ondertussen I Will Follow en Sunday Bloody Sunday uit mijn hoofd en knalde War dagelijks door mijn zolderkamer. Maar ja, nog altijd een bril en nog steeds in Delfzijl (al zat ik niet meer in de brugklas) logisch dat ik U2 in de Martinihal miste. In het Nieuwsblad las ik later het verslag met foto. De foto hing jarenlang op mijn slaapkamerdeur. Alsof ik er toch geweest was.

En zo ging het altijd. Al woonde ik ondertussen in de stad (met bril), ik miste de Kuip ’87, Ahoy ’90, Goffertpark ’93, weer de Kuip ’97 en Gelredome 2001. Toen ik ze in 2005 opnieuw miste, besloot ik  om alles op alles te zetten om er de volgende keer bij te zijn. Tien jaar lang hield ik de concertaankondigingen in de gaten. Het kostte uiteindelijk een fortuin en uren wachten achter de laptop, maar ik heb kaarten voor de Ziggodome, vanavond. Eindelijk.