Zondagmiddag, buiten regen, binnen thee met koekjes. De keukentafel ligt bezaaid met leerboeken en schriften. De laptop zoemt, vingers tikken ingewikkelde berekeningen in op de grafische rekenmachine. Muziek klinkt zachtjes uit de iPodopjes. Tot voor kort zaten onze beide kinderen hier te werken. Niet te dicht bij elkaar om irritaties te vermijden. Maar ook niet te ver van de rest van het gezin en van de koekjes. Het moet wel gezellig blijven.

Nu zit alleen de jongste aan tafel. Wiskunde zie ik. Sinds kort is er geen exacte broer meer in de buurt om te helpen. Ik vrees dat ik moet passen als ze vastloopt bij deze algebra-vraagstukken. Maar ze vraagt niets. Dan klinkt ineens de stem van mijn zoon. Alsof hij er toch is. Ze skypen. Dochter vraagt wat een domein is. Een foto van de opdracht uit het boek wordt geappt. Hij heeft een antwoord. Over wiskunde. De uitleg komt helder en duidelijk over.  Ze glimlachen naar elkaar. 
Na de uitleg kijken mijn vrouw en ik mee over de schouder van onze dochter naar onze zoon in zijn studentenkamer in Delft. Ik wil roepen hoe wonderlijk het is dat we zomaar per laptop in zijn kamer kunnen kijken. Zoals mijn overgrootouders ooit verbijsterd naar de eerste automobielen keken, staar ik nu naar mijn zoon die via een live-verbinding tot ons spreekt. Ineens zijn we weer compleet. Opgelucht zie ik hoe blozend hij er uitziet en dat hij een kapper heeft gevonden. Een goeie zo te zien. Achter zijn bed ontwar ik een kratje Hertog Jan, leeg. Dan hapert de lijn. Het beeld gaat op zwart. De afstand is weer 231 kilometer. 

Over twee jaar Skype ik geroutineerd met onze dochter die dan vast in Amsterdam woont en legt mijn lief tegelijkertijd wifigewijs contact met onze zoon. Wij staan ons digitale mannetje. We stellen onze schermen zo op dat ze elkaar zien. Ze zwaaien via Groningen naar elkaar en grijnzen. Grijnzen wordt schateren. Hoonlachend vertellen ze dat je via Skype easy een groepsgesprek kunt voeren zodat je elkaar op elk scherm ziet. Natuurlijk, logisch, zal ik mompelen. En met welk knopje kan dat? Nooit te oud om te leren, zeker niet van je kinderen. Via Skype en Whatsapp blijven we in contact met onze kinderen. 
In de virtuele wereld is het nest nooit leeg. Kon je dat in het echt ook maar voelen.