Sorry, mijn schuld. Zonder mij was het anders gelopen. Ik had beter moeten weten. 

Dinsdagnacht, de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen op tv. Tegen elf uur ging ik naar bed. Ik zag af van een tv-nacht. Uit ervaring wist ik hoe onverstandig kijken was. 

Onder mijn dekbed, hoofd diep in het hoofdkussen, sliep ik vast en droomloos. Halverwege de nacht schrok ik wakker. Op de tast vond ik mijn bril en stapte ik uit bed. Ik bibberde, novembernachten zijn koud. Gehuld in joggingbroek, warme sokken en een dik vest sloop ik langs de snurkende hond naar de huiskamer. Hij had mij moeten stoppen. 

Op de bank zapte ik naar CNN. Anchors Wolf Blitzer, Dana Bash en Anderson Cooper presenteerden vanuit Washington de uitslag. Blauw raakte steeds meer overwoekerd door rood. De Amerikaanse uitslagenkaart leek op een Risk-bord in de slotfase van het spel. Staat na staat kleurde rood. Florida leek lichtjes blauw te worden, maar rood won. Na de rode zege in deze swingstaat, begreep ik dat ik uit mijn bed gekomen was voor de triomftocht van de opschepperige miljardair. 

Ik dacht terug aan andere beslissende momenten die ik live op tv bekeek. Wordt het nee bij de Brexit? Wint Kruiswijk de Giro? Haalt Dafne goud? Ranomie? Wordt Oranje wereldkampioen (drie keer)? Wint Jim Idols van Jamai? Zegeviert Hilbert van der Duim nadat hij zijn WK een rondje te vroeg beëindigde? Neemt Sven de juiste wissel? Behaalt Ilse de eerste plek bij het songfestival? Wordt Effe-Knuffelen-Ruud de winnaar? Telkens als ik live ga kijken verliest mijn favoriet. 

Ik blijf voortaan in bed. Hoofd onder het kussen en een waakhond in de gang. Zo voorkom ik een rode 15e maart 2017.

Max Verstappen wordt volgend seizoen wereldkampioen, zeker weten want ik heb geen Ziggo-abonnement...