Voor een plek in het geschiedenisboek van de Olympische Spelen volstaat een overwinning alleen allang niet meer. Kampioenen moeten een goed verhaal hebben. Een medaille glanst intenser na een overwonnen ziekte. Een dramatische levensloop vol geweld, drank, jaloezie en overambitieuze ouders is nog beter.

De film ‘I Tonya’ gaat hierover. Vlak voor de Spelen van 1994, probeert de ex van kunstschaatsster Tonya Harding haar rivale Nancy Kerrigan uit te schakelen. Het bizarre verhaal van de vrije val van een white trash-meisje. Even bloedstollend als de Olympische vrije kür-finale tussen nieuwkomer Alina Zagitova (15) en favoriete Evgenia Medvedeva (18). 

Alina danst haar finale op balletmuziek (Don Quichot). Haar drievoudige lutzen, rittbergers en axels spatten van het ijs. Alina benadert de perfectie. Met haar ranke, smedige lichaam, gehuld in een rood jurkje vol glinsterende pailletten, zweeft ze horizontaal, een meter boven het ijs, alsof ze de snoekduikgoal van Van Persie imiteert. Extatische toeschouwers werpen bloemen op het ijs en wapperen met Russische vlaggen, alsof er geen sprake is van een boycot.

Alina wacht op haar jury-score. Naast haar zit Eteri Tutberidze, de coach met het schouderlange, golvende haar. Ze draagt een bontmantel. En een schoudertas, groot genoeg voor paar kunstschaatsen. Ooit was Eteri een toptalent. Tot ze een virus opliep. Haar medicijnen leidde tot een groeistuip. Weg ijsdansdroom. Eteri werd trainster, drilde kleine meisjes. Een van hen, Yulia Lipnitskaya, won in Soichi goud. 

Alina friemelt aan haar mascotte, een teddybeertje met een Russisch ijshockeyshirt. Alina’s score verschijnt. Eteri spant haar kaken, toont een zuur lachje. Denkt ze aan Yulia, nu 19 en gestopt wegens anorexia? Of aan haar andere pupil, Evgenia Medvedeva die zometeen het ijs betreedt? 

Evgenia verliest. Eteri troost haar terloops. Goud en zilver betekent tweespalt. Ze zal eentje moeten loslaten. Topsport is meedogenloos en opportunistisch, Eteri ook. Evgenia weet dat. Genoeg materiaal voor een nieuwe film.