Ik klikte verwoed op de button TICKETS. Er gebeurde niets. Ik was gewoon te vroeg. Om tien uur begon de kaartverkoop van het festival. Keihard op TICKETS drukken was zinloos. Ik moest geduld hebben. En dan kwam het automatisch goed.

Al weken geleden was besloten om het al jaren sudderende plan te realiseren om naar Vlieland te gaan voor ‘Into the Great Wide Open’, zo’n modern festival dat je hip afkort met ITGWO en wat in naam doet denken aan ‘Down the Rabbit Hole’ (short: DTRH) - al denk ik bij DTRH aan ‘Alice in Wonderland’ (AIWL), want in AIWL komt een konijn voor en verdwijnt Alice in een hol, of was dat een spiegel? - of aan ‘Best Kept Secret’ (BKS) waarvan ik niets weet maar dat komt door die naam, maar in werkelijkheid een heel andere ervaring oplevert, so I am Told (SIAT).

Er kwam een ITGWO-APP-groep, iemand fixte een lieflijk overnachtingschaletje (ONC), weer een ander boekte tickets voor de overtocht. Eigenlijk waren we er klaar voor. Voor ITGWO. Al kende niemand het programma. Ik checkte de artiesten van vorig jaar en schrok. Een lange lijst onbekende namen, verspreid over tig locaties. Het leek me een hell of a job (HOAJ) om een voorselectie te maken en daaruit een blokkenschema samen te stellen dat ruimte bood aan ieders verfijnde, uitgekiende en strikt individuele smaak.

Om tien uur plaatste het boekingsprogramma mij automatisch in een virtuele wachtrij. Opnieuw geduld. In de ITGWO-APP-groep meldden medekaartjesjagers dat zij er ook stonden; eentje belandde zelfs in het bestelmenu.

Dit ging lukken, dachten we.

Helaas drongen concurrenten digitaal voor. Ik werd virtueel overlopen. Binnen tien minuten stond ik met lege handen, kaartloos. John Lennon zong het al: ‘I’m a loser’.

Ach, Vlieland schijnt ook mooie duinen en stranden te hebben.