De Top2000 heerst. Ook dit jaar trachtte ik op tijd een compacte eeuwige lijst in te zenden. Ik zwierf door mijn platencollectie, waarde rond op Spotify en verdwaalde in het oerwoud der vrijwel vergeten hits. Teveel keuze. 

Als elfjarig snotneusje koos ik nog met speels gemak mijn Top Honderd Aller Tijden. Geen commerciële twaalf-in-een-dozijn discostampers, geen tenenkrommende Nederlandstalige meezingers. Mijn lijst was hoogwaardig. 

Dacht ik. 

Rond 1979 koos ik voor Queen, The Police, Stones en Beatles. Deep Purple en Led Zeppelin stonden in de top tien naast Supertramp. Meat Loaf deed mee, net als Fleetwood Mac, Dire Straits en Abba. Onmiskenbaar beïnvloed door Radio Veronica’s top 100. Ik ‘ontdekte’ de topnummers via de ‘Arbeidsvitaminen’. Mijn ‘unieke’ smaak kreeg vorm door doorsnee Golden-Oldie-radioshows. 

De lijst typte ik uit (‘Het Gedrukte Exemplaar’) en hing die op de deur van mijn jongenskamer. Daar oefende ik de aankondigingen: ‘En op twee de tergend trage, tranentrekkende track van de topformatie rondom toetsenist....’ Niemand kende mijn top-100. Soms bekeek een vriendje de lijst; het maakte weinig indruk. 

Het jaar daarop maakte ik mijn tweede lijst. Met viltstift schreef ik de platen op de oranje multomapblaadjes die ik gekregen had van Sinterklaas. Achter elk nummer stond de vorige notering. De papieren niette ik aaneen en hing ze naast de vorige lijst. Ergens op zolder zwerft nog een cassettebandje waarop ik met aangezette DJ-stem roep: ‘En stationairrrr op nummerrrr negen...’.

Dat schooljaar maakte ik de CITO-toets en noteerde als beroepswens DJ. Het schooladvies verdampte daardoor tot MAVO: AJ moet serieuzer en schoolrijp worden, stond er. 

Na 38 jaar maakte ik deze week weer een Allertijdenlijst. Nog altijd Beatles en Stones. Nieuw: U2 en Bowie, Otis Redding en Springsteen. Op één: Dylan, ‘Visions of Johanna’. 

Het Gedrukte Exemplaar hangt op de WC-deur. 

Nummer 24: de Amazing Stroopwafels, ‘Oude Maasweg’. Moet kunnen.