We hadden ons tussen kussens verschanst op onze loungebank. Kaarsjes aan, wijntje en hapjes. Gordijnen dicht en een dekentje over de voeten. Buiten regende het. De wind blies de resten van een lampion over de straat.

Herfst, wintertijd en verkoudheden. Ideaal moment voor een avondje ‘bingewatchen’. We bladerden door de Netflix-catalogus, zochten in de DVD-la en vonden uiteindelijk de van tv opgenomen serie Top op the Lake, met Elizabeth Moss als rechercheur Robin Griffin.

Van Moss als Peggy Olsen genoten we, in Mad Men. Daarin klom ze op in het mannenbolwerk van de New Yorkse reclamewereld van de jaren zestig. Haar personage Peggy was wat onhandig, onzeker, een tikje naïef. Moss speelt Robin  kordater, maar wel met een donker rafelrandje.

In Top of the Lake komen bizarre verhalenlijnen onverwacht samen. Suspense, manipulaties en intimidaties. Een creepy psychopaat dringt zich op. We onderdrukken de Jan-Klaassen-reflex: luidkeels gillen pas op, achter je!

Heerlijk dat ongebreidelde kijken. Niet een week wachten op de volgende aflevering. Wat nou uitgestelde behoeftenbevrediging? Dagen in spanning zitten voor de ontknoping? Dacht het niet. Een keer een aflevering aanklikken en de KPN neemt alles op en kijken maar.

Veilig in de kussens volgden we Robin in haar zoektocht door de duistere krochten van Sydney. Tot het noodlot toesloeg: de slotepisode ontbrak. Boos checkten we de opnamelijst. Daar stonden echt zes opgenomen afleveringen. Tijdstippen en data klopten. Maar de zesde bleek leeg. Er was een ingelast programma uitgezonden. Over een overleden politicus. Een week later kwam het slot alsnog, maar dat snapte KPN’s Interactive-TV niet.

Nergens op het internet stond de gemiste aflevering. We moesten het onvermijdelijke accepteren. Een open einde, een allesverlammende cliffhanger. Ons ongeduld werd zwaar gestraft. Het kaarsje doofde, de wijnfles bleek leeg en onder het dekentje uit staken ijskoude voeten.