Afdrukken

IMG 4117Een langdurig traject stond mij te wachten. Een hersenoperatie krijg je niet zomaar, daarvoor moet je op een wachtlijst staan bijvoorbeeld. En je leert dat wachttijd kan variëren. Drie maanden werden een half jaar, een half jaar negen maanden en negen maanden een jaar en plots werd een jaar zes weken.

Ik moest, om in aanmerking te komen voor een DBS, bewijzen dat ik er slecht aan toe was, met mijn parkinson. Een blik op mijn verre van volledige lijstje van gebreken zou moeten volstaan: stijfheid in lijf en leden, een tenenkrommende voet, een haperende wandelpas, een verwoest handschrift, moeite met overzien van onverwachte gebeurtenissen, planningsproblemen, stevig slaan en schoppen tijdens realistisch beleefde nachtmerries, amper uit mijn woorden kunnen komen, overvoerd raken door geluids- en andere omgevingsprikkels en altijd vermoeidheid, elke dag, heel de dag vermoeid.

Om al die ongemakken het hoofd te bieden, slik ik veel medicijnen. Laatst haalde ik mijn driemaandelijkse voorraadje op bij de apotheek, en telde ik 1170 tabletjes. Sommige parkinsonpatiënten dreunen met het grootste gemak de merknamen van hun pillen; ik vergeet telkens welke dopamine-agonisten, MAO-B-remmers, dispers en capsules ik slik. In ieder geval zoveel dat de last van de bijwerkingen groter is dan het beoogde effect. Meer dan voldoende reden om mij een DBS te gunnen. Maar het protocol eist meer gegevens.

Een psycholoog gaat onderzoeken of ik niet lijd aan depressies of beginnende dementie. Een psychiater gaat een gesprek met mij aan om te bepalen of ik geestelijk sterk genoeg sta voor een operatie. Een neuroloog zal beoordelen in welke mate ik vatbaar ben voor de medicatie. Uiteindelijk zal dit DBS-team onder leiding van de coördinerende neuroloog al deze gegevens naast elkaar en geeft mij, hopelijk, het groene licht voor de operatie. Dan mag ik op de wachtlijst.

Hits: 472