IMG 4117Toen ik mij geplaatst had voor de volgende ronde, kreeg ik een voorlichting over het DBS-traject. Keurig liep de DBS-verpleegkundige haar powerpoint met ons door. Mijn lief en ik volgden haar uitleg over de voorbereidende testen, het groen-licht-overleg dat daarop zou volgen en hoe, globaal, de operatie er uit zou zien Natuurlijk wist we er wel wat van af, we waren goed voorbereid. Toch is het goed te weten hoe het in dit specifieke geval eraan toe zou gaan. 

‘En zo ziet het eruit.’ De verpleegkundige legde op tafel een klein zilverkleurig, rechthoekig doosje, dat wat weg had van een smartphone, ook omdat er twee dunne, flexibele draadjes aan verbonden waren. In plaats van de oortjes die mijn kinderen altijd droegen om waar dan ook in hun eigen audiowolk te verkeren, zaten er aan de uiteindes kleine glimmende strookjes. ‘Dat zijn de eigenlijke elektroden. Met die vier stukjes kunnen we elektrische stroompjes inschakelen.’ Ik pakte de DBS in mijn hand. Het woog niks. Bijna had ik het voor mijn liunkerborst gehouden om te kijken of het zou passen. ‘Ze implanteren het aan de rechterkant, daar is meer ruimte,’ legde ze uit. Ik hield de draadjes tussen mijn vingers en testte de flexibiliteit. Daar kon Apple nog wat van leren. Mijn eigen oortjesdraadjes waren na twee keer gebruiken zo verbogen dat er geen geluid meer door kwam. 

Ik kreeg een handout van de powerpoint en een folder van de DBS-fabrikant mee naar huis om alles nog eens goed door te lezen. Waarschijnlijk vanuit de gedachte dat mensen graag iets tastbaars mee willen krijgen. 

‘De volgende keer kun je definitief aangeven of je de operatie echt wilt.’ Verbaasd keek ik mijn vrouw aan, hoorde ik het goed, moest ik nog een keer terugkomen om te zeggen dat ik het echt wil? Zoals wel vaker in het parkinsoncircuit verliep informatieverstrekking langzaam, alsof het alleen voor verwarde senioren bedoeld is. We wisselden een blik van verstandhouding en gaven aan dat we het echt heel zeker wisten. Nog meer bedenktijd was niet nodig. Ik wilde er bijna bij roepen: liever vandaag dan morgen. ‘Okay, dan moeten we het nu dan maar vastleggen,’ zei de verpleegkundige terwijl ze het toestemmingsformulier in een map vol paperassen zocht. 

Ik zette mijn gebrekkige krabbel waarmee mijn wens definitief was gemaakt; de bank zou deze echo van mijn handtekening niet accepteren. Voor een banktransactie van vier tientjes is mijn handtekening ongeldig geworden, maar voor een ingrijpende hersenoperatie is het voldoende. Ik voelde hetzelfde ongeduld dat ik had na de ondertekening van de koopakte van ons huis  - ‘Hier met die sleutels, ik wil beginnen met klussen en verven in mijn nieuwe huis.’ -  Maar de actie bleef beperkt tot deze handtekening. Een half uur later zat ik thuis weer op de bank. Moe van alle inspanningen.