IMG 4117Twee maanden nadat ik mijn definitieve DBS-ja ondertekend had, mailde ik maar eens met het grote medische centrum of er al een vervolgafspraak was gepland. Ik begon in te zien dat eigen initiatief soms nodig is. Al is het alleen maar om jezelf het gevoel te geven dat je enige invloed hebt op onzichtbare processen. In het DBS-traject wachtte mij nu een reeks van testen. Allereerst stond een neuropsychologische test op de rol. Per kerende mail, soms helpt mailen, kreeg ik een bericht dat ik over vier weken een afspraak had.  

De test is bedoeld om te zien hoe je er aan toe bent, legde de neuro-psychologe uit. We zaten in een bescheiden kantoortje, drie hoog ergens in een dwarsgang van het medisch centrum. ‘Als er iets als beginnende dementie wordt gevonden is het geen goed idee om in je hersenen iets te doen.’ Een ingreep kan dan tot ernstigere verstoringen leiden. Om iets meer te weten van mijn ziektegeschiedenis interviewde de psychologe eerst mij, en terwijl ik werd onderworpen aan een batterij testen vol rekentaken, woordspelletjes en zoekopdrachten werd mijn vrouw ondervraagd over mijn toestand. 

Ik merkte bij de psychologische testen dat ik goed wilde presteren. Ik maakte me al een tijdje zorgen over mijn geheugen, ik vergat regelmatig dingen en vond het lastig om te plannen, bovendien kon ik niet zo makkelijk uit mijn woorden komen, vreesde ik dat ik minder goed voor de dag zou komen. Tot mijn genoegen verliep het goed. In ieder geval was het minder vermoeiend dan ik had gedacht. 

De testuitslag bleek dan ook positief te zijn. Er was geen contra-indicatie gevonden die een operatie tegen zou houden. En met mijn verstand was ook niets mis, nou ja bijna niet dan. De neuro-psychologe kon mij geruststellen in het nagesprek. ‘Ik hoop maar dat de operatie snel zal volgen,’ sloot ze het gesprek af. 

Er was namelijk een onheilspellende brief gekomen, een maand eerder.