IMG 4117Terug naar het begin: mijn wachttijd bleek samen te hangen met een toegenomen vraag naar DBS-operaties. Die groei brengt merkwaardige processen aan het licht. Tegenwoordig verwijzen neurologen vroeger in het parkinson-proces door naar DBS. Dit kan doordat de risico’s beheersbaar werden en er eerder gediagnosticeerd wordt. Redelijk jonge mensen waarbij geen ouderdomsziekten en -kwalen parkinson versluierden, konden een DBS-opknapbeurten goed aan. 

Ook andere ziektes als depressies bleken behandeld te kunnen worden met een DBS. De fabrikant simuleert onderzoek naar nog meer alternatieve toepassingen. Hoe meer operaties, des te meer verkochte kastjes. Verzekeraars rekenen uit of het vergoeden ervan kan renderen en stellen te declareren tarieven op.

De (bio-technische-) medische industrie informeert artsen hierover voor via netwerkbijeenkomsten, parallelle sessies en vakbladen door zorgvuldig geselecteerde specialisten, die als ware influencers optreden. Via hen en goed gedoseerde media-aandacht bereikt het nieuws de patiénten. Zo beïnvloeden zij de vraag naar DBS-operaties.  

Tegelijk pogen artsen zich, zeker in academische medische centra, te onderscheiden. Zij initiëren indrukwekkende innoverende instituten inclusief imponerende namen, slagvaardige slogans en logo’s. Doel is hun aanpak te propageren, vaak met een mediageniek wondermiddel of een nuchtere aanpak (‘Beweeg eens wat meer’). Om hun initiatief te verspreiden schuiven zij de meest mediagenieke collega naar voren. Zo iemand die goed scoort op de DWDD-schaal (je laten aanspreken als professor, je uitleg een minicollege laten noemen en geen bezwaar hebben tegen presentatoren die zeggen ademloos, aan je lippen te hangen als je iets uitlegt in gewone-mensen taal). Zo zetten zij patiënten aan het denken en stimuleren zij de vraag. 

Ook laat de arts camera’s toe in de operatiekamer, live en op prime-time. Met beelden van een bodycam op de schouder van de opererende neurochirurg, die met de hersenboor al in de aanslag nog even een selfie maakt. Snel schakelen we over naar de naastgelegen wachtruimte voor een interview met nagelbijtende naasten. Om af te sluiten met de eerste beelden van de net-geopereerde patiënt vanuit de recovery-kamer, waar hij uit zijn narcose bijkomt en in een media-hype blijkt te zijn ontwaakt. 

Onder het nom van ‘informatie-verstrekking’ wordt vraag gecreëerd. Met deze patiënten-behoefte kunnen artsen grotere budgetten eisen. Ziekenhuisbestuurders moeten zien deze druk te weerstaan. Soms spelen ze het door naar de politiek, soms maken ze een eigen afweging. In dit spel kan de patiënt terecht komen. Ik werd hiervan getuige. Kennelijk dacht iemand de kaart te spelen van de in de steek gelaten patiënt die niet geholpen, die in de kou stond. De wachtlijst als drukmiddel. Dan roept iemand van zelf: ‘Het kan toch niet zo zijn dat...’ Ik werd zo iemand, dat had ik nooit kunnen bedenken.