IMG 4117Het luchtte op om de klachtenbrief op te stellen en te versturen. Tegelijkertijd verscheen mijn column in het ParkinsonMagazine waarin ik mijn hart luchtte. Het voelde goed dat ik binnen de gestelde zes weken een reactie ontving op mijn klacht. Op alle punten kreeg ik gelijk en de betrokkenen maakten hun excuses. Voor de toekomst werd beloofd beter te communiceren. Bijna gelijktijdig ontving ik een uitnodiging voor de laatste testen. In dezelfde mail werd aangekondigd dat over een maand de DBS-operaties weer van start zouden gaan. 

De psychiater had weinig tijd nodig om te zien dat ik geestelijk stabiel genoeg ben voor een DBS en de MRI-scan leverde ook geen contra-indicaties op. Ergens was ik niet verbaasd dat ik na drie weken wachten op de officiële uitslag van deze testen zelf weer eens aan de bel trok en per kerende mail te horen kreeg dat ondertussen het multidisciplinaire overleg had plaatsgevonden en dat ik een week eerder goedgekeurd was voor de operatie. Op zich leek mij dat iets dat een patiënt graag even wil weten, zeker als de verwijzing ruim veertien maanden geleden was begonnen. Maar goed. Het eind leek in zicht. 

Ik had nu de voorronden gehad. Ik was nog goed genoeg om een operatie te ondergaan. Het zou nog nut kunnen hebben. Ik reageerde voldoende op medicijnen dus iets van verbindingen in mijn hersenen moest er nog zijn. Ik las ergens dat de stroompjes niet zorgden voor herstel van de verbindingen maar eerder voor betere doorstroming. De overprikkeling wordt weggenomen. Net zo als op een druk verkeersplein verkeersregelaars er voor zorgen dat het verkeer in juiste banen geleid wordt. 

Het goede nieuws dat ik nu goedgekeurd was, werd overschaduwd door opnieuw onduidelijkheid. De stapel dossiers van te opereren parkiënten was zo groot dat ik misschien wel een jaar moest wachten eer iedereen geholpen was. Niemand kon mij vertellen hoeveel wachtenden voor mij waren. Het konen er dertien zijn maar ook 46. Ik realiseerde me dat ik niets was opgeschoten. Nog steeds geen kans op een spoedige ingreep.

Geheel onverwacht kreeg ik het bericht dat ik binnenkort een afspraak had met de neurochirurg en de anesthesist. Iedereen die ik erom vroeg beaamde dat een operatie dan niet lang meer zou duren. Maximaal drie maanden. Dat ik eerder aan de minimale kant zou zitten wist ik toen nog niet.