IMG 4117Vandaag over minder dan twee weken is mijn ziekenhuisopname al begonnen. De operatie staat gepland op vier december. Ik weet nu wanneer het is en dat is een fijn gevoel. Onlangs bij een feestje legde ik het aan een vriend nog eens uit. ‘Ik werd niet goed van de onzekerheid dat ik geen datum kreeg.

Je kunt ongemak best een tijdje volhouden. Even doorbijten, denk aan een bergwandeling. Het laatste steile pad kun je doen omdat je weet dat daarboven een alpenweide is met een terras waar koude icetea op je wacht, snap je?’ Hij knikte en nipte van zijn wijn en vroeg toen: ‘Zie je er tegenop?’ Ik wist dat hij niet zo hield van al te bloederige verhalen. ‘Weet je, nu ik de datum weet, en ik me niet meer druk hoef te maken, merk ik dat ik nu pas toelaat te denken aan wat er bij de operatie allemaal gaat gebeuren.’

‘Je blijft toch bij, zonder narcose?’

‘Voor een deel wel ja. Als de elektrode getest wordt, moet je wat bewegingen maken.’ Ik hield mijn hand voor zijn gezicht en tikte een voor een mijn vingers tegen mijn duim. ‘Dan kan de neuroloog zien of dat makkelijker gaat dan eerst.’

Ik vertelde maar niet van de foto die ik op internet gezien had. Schermbreed was het hoofd van een patiënt te zien, zijn hoofd lag gefixeerd in het ijzeren frame dat met een aantal stelschroeven was vastgezet op het hoofd. Aan het frame zat een wirwar van in plastic verpakte kabels en klemmetjes vast, zoals je een paar jaar geleden een kluwen verbindingskabels van je computer naar beeldscherm, toetsenbord en printer had zitten. Op de foto was een klein bloederig plekje te zien in het nog altijd met hoofdhaar begroeide hoofd van de patiënt, met tegen dit plekje aan een zwart kunststoffen houder waarin de elektroden zaten die in de hersenen geschoven gingen werden. Het gezicht van de patiënt was afgedekt met een blauw papieren operatiekleed. Van hetzelfde materiaal als het wegwerphemd dat de patiënt droeg.

Een paar weken geleden had ik zo’n frame voor het eerst in het echt gezien. Het was bij een uitleg over de operatie. Naast de neurochirurg , de anesthesist en de neuroloog is er een technisch coördinator. In zijn kantoortje vertelde hij ontspannen over wat zijn taak zal zijn bij de operatie. ‘Maar eerst vertel ik u wanneer de operatie is ingepland.’ Vier december. Een dinsdag. Om half negen.

‘Op maandag vindt de opname plaats. ‘s Avonds om acht uur de laatste medicatie. En dan om half negen wordt u naar de OK gereden.’ Hoe ik die nacht zou moeten doorkomen  kon ik mij niet voorstellen, zenuwachtig, onrustig slapend, misschien wel druk dromend en vast en zeker hardop pratend en roepend in mijn slaap. Als ik maar alleen op een kamer kom te liggen, dacht ik. Aan gesnurk en gezeur had ik geen behoefte. ‘Ik moet ook nuchter zijn, neem ik aan?’

Ik keek naar het frame op de tafel tussen ons in. ‘En daar komt mijn hoofd in?’ Hij knikte. ‘Ja, en dan maken we een scan die over het 3D-beeld van de MRI word geplakt.’ Ik snapte de bedoeling. Zo kon er een zo exact mogelijk coördinatiestelsel worden bepaald. Nooit gedacht dat er in mijn hoofd een XYZ-stelsel zou worden weerspiegeld. ‘Overigens, als de schroeven van het frame worden aangedraaid krijg je wel wat verdoving en ook als we in je schedel gaan boren.’ Ineens kon ik de geur van verbrand vlees ruiken. Terwijl ik normaal nauwelijks kan ruiken wat er in de keuken gebakken wordt.

‘En duurt dat lang, dat boren?’ Binnen een paar minuten is het gebeurd. ‘We adviseren je om je mond open te laten. Anders weerklinkt het enorm in je hoofd.’ Als ik dat maar niet vergeet te doen. Naast mij stond een glazen vitrinekast met op de hoogste plankjes een zilverkleurig apparaatje: de stimulator.