IMG 4117Heel lang wist ik niet hoelang het nog zou duren tot de operatie. De weg naar de OK was ongewis. Dan ineens is er een datum en kun je denken in maanden.

Bij anderhalve maand, stapte ik over op weken: nog zes weken te gaan. Ondertussen ben ik de grens naar dagen overgestoken. Die overgang bleek bij twee weken te liggen. Ik heb nu nog tien dagen te gaan. Het aftellen is begonnen. Ik had een soort adventskalender kunnen maken, met elke dag een vakje met een verrassinkje. 

Nu ik in de dagen-aftel-fase zit, laat ik steeds meer toe de details van de operatie onder ogen te zien. Toen het nog een vergezicht was, of in bange dagen een fata morgana, kreeg ik bij ‘operatie’ de gedachte aan het beeld van de ingang van het medisch centrum. Bovenop het dak van die entree staat een logo met de vier letters die de naam vormen van het ziekenhuis, in een ovaalvormig, telescoop-achtig raamwerk dat in rood-neon is uitgevoerd en ronddraait op een constructie van grote-mensen-meccano. Als het donker wordt licht de letters rood op. Een zwaailicht van letters.

Toen wachten in maanden kon worden uitgedrukt, zag ik dit voor me: een bed op wieltjes en in hoogte verstelbaar. Met een standaard aan het hoofdeind voor een katheder en mobiel hoog nachtkastje. Af en toe stond daar een plastic glas op met een rietje omdat dat makkelijker drinkt in bed.

Zodra ik in weken dacht, verschenen er medepatiënten in beeld. Met meerdere mensen op een kamer, daar gruwde ik van. Ik vreesde dagenlang ellenlang geëmmer en gedwongen geklets. Niet te vermijden en te ontwijken. En ik zag een hoofd in verband, zo’n tulband als stripfiguren hebben na een ongeluk. En ik dacht aan de speciale boormachine, die zo afgesteld kan worden als de schedel dik is. En dan stopt, als het goed is. 

Ik denk nu in dagen. En de woorden ‘als het goed gaat’ gebruik ik veel. Het voorbehoud maak ik ook telkens bij de datum. Een week van te voren krijg ik een brief van het ziekenhuis, als het goed gaat, ten minste. Krijg ik geen medische post, dan volgt uitstel, van een week, of twee of drie. Maar geen maanden, mag ik hopen, als het goed gaat ten minste.