Afdrukken

IMG 4117Pas sinds kort denk ik meer aan de tijd na de operatie. Het zal niet meteen het gewenste effect hebben. Wat wens ik?

Ik weet dat ik niet te optimistisch moet zijn, dat ik me moet behoeden voor teleurstellingen. Dus laat ik beginnen met hopen dat mijn DBS-apparatuur goed in mijn lijf geïmplanteerd wordt. Dat het technisch in orde is. Dat is een mooi begin. Dan hoop ik dat ik snel uit de ziekenhuissfeer weg mag. Dat lijken mij geen onmogelijke wensen.

Ik zou graag van een paar klachten afkomen, of voorzichtiger geformuleerd: vermindering van enkele klachten zou mij blij maken. Wat ik vooral hoop is vermindering van de stijfheid in linkerarm en linkerhand, minder verstoring van fijne motoriek aan linkerhand, mider traagheid in linkerkant van lichaam. Het zou mijn dagelijks leven al een stuk makkelijker maken. Ik zou me makkelijker kunnen scheren. Of een leesbaar boodschappenbriefje kunnen schrijven. Of snel een schroefje vast kunnen draaien. 

Hopelijk mag ik ook wat verwachten wat betreft mijn linkervoet. Die is de afgelopen tijd steeds schever komen te staan. Doordat de constante spierspanning de voet voortdurend  aantrekt, loop ik op de zijkant van mijn voet. Dat is een smal stukje en leidt tot pijnlijk zwikken. Het is net alsof ik een balletdans moet doen, niet op de punten van mijn voet, maar op de zijkant. Ik loop daardoor mank. Hoe mooi zou het zijn dat ik die voet normaal kan gebruiken en dat ik daardoor ook verder en langer kan lopen. Het rondje met de hond wordt steeds meer een blokje om en het kringetje wordt kleiner en kleiner. 

Ik zou ook graag mijn spraakvermogen verbeteren. Weer op toon en met vast volume kunnen spreken. Of dit mogelijk is, lijkt me een hogere wens, maar os me wel heel wat waard. 

En slapen, gewoon doorslapen, niet wakker worden midden in de nacht en dan door stijfheid niet meer in slaap kunnen raken. Het moet toch mogelijk zijn dat zo’n DBS ook ‘s nachts zijn pulsjes geeft...

Ik weet dat ik geduld moet hebben eer het apparaat ingeschakeld en ingesteld gaat worden. En ik besef dat ik in het meest gunstig geval een paar jaar terug in mijn ongemakken ga, maar dat ik parkinson blijf houden en dat ongestoord het proces van afbraak doorgaat. Dat besef is eng en confronterend. Het is alsof je je waterfles leegdrinkt tijdens een dwaaltocht door de woestijn, en je bij de laatste teug realiseert dat het hierna niet meer mogelijk is om de dorst te lessen. Je lot omarmt je, houdt je stevig vast en je kunt niet ontsnappen uit zijn greep. Dus een beetje hoop....

Hits: 378