Ik hou de postbus nauwlettend in de gaten. Aan het begin van de oprit staat die. Er naast hangt de nachtlamp, met een barst in het glas. Moet gerepareerd worden. Ik heb het klusje nog steeds niet aangepakt.

Net als de onkruidsprieten tussen de tegels. Ik had er geen puf voor de laatste tijd. Liever bewaarde ik mijn energie voor andere klusjes. Althans in gedachte. Steeds minder kom ik buitenshuis, ik heb me teruggetrokken, achter de beukenhaag.

Opnieuw loop ik met de postbussleutel in de hand naar buiten. Ik huiver, ik moet ook voor dit kleine stukje in ieder geval een sjaal om. Waarschijnlijk kom ik met een druipneus en dikke keel niet de OK in. Dus straks niet vergeten om me te kleden op de novemberkilte. Ook nu is de bus leeg. Ik kijk even om de haag heen of er op straat een postbesteller aankomt. Geen medewerker van Sand of de Cyclcoon te zien. Het oranje van TPG-Post komt pas in de namiddag. Als thuisblijver ken ik de postpatronen.

Op de oprit dwarrelen de herfstbladeren. De wind blaast ze in het hoekje naast de voordeur. Ik neem me voor om die straks in de groene bak te gooien. Binnen loop ik ongedurig rond. Bij de bank blijf ik even staan. Ik glimlach als ik op de bank de afstandbediening van de AppleTV zie liggen. Die was kwijt dit weekend. Voor het laatst gezien op de bank, en ineens verdwenen. Natuurlijk zochten we onder de bank (oeps, pinda’s en stofnestjes) en in de plooien tussen zitting en rugleuning. Met de vinger diep in de randjes gestoken tastend, vond ik koekrestjes, drie stuivers, een geodriehoek maar geen afstandbediening.

Ik kon het niet loslaten. Telkens bedacht ik een nieuwe theorie. Ineens wist ik zeker dat ik hem opgezogen had. De stofzak van de Miele uitgeplozen, zonder resultaat. Och natuurlijk, ik had de afstandbediening in mijn broekzak gedaan toen ik hem wilde opbergen. Ik werd afgeleid door iets anders en vergat vervolgens wat ik in mijn broekzak had gestopt. En die broek zat nu in de wasmachine. Na het centrifugeren zou er weinig over zijn van het kleinnood.

Gelukkig was onze interactieve dochter thuis en die liet ons een app installeren op de telefoon waarmee we de Apple-TV (en daarmee Netflix) konden bedienen. Verbaasd over deze technologie startten we en mooie serie. Gedrieën schikten wij ons in de kussens. Juist toen dochter zich met een reuzenplof in haar lievelingshoekje liet neerkomen, hoorden we een geluid. Metaal op hout. ‘De afstandbediening,’ riep ze. Alle drie staken we onze koppen onder de bank. ‘Ik zie hem,’ zei mijn lief die nog altijd de scherpste blik heeft. Ze hield het zilveren apparaatje tussen haar vingers, veegde het stof en een plakkerige rozijnenrest eraf en probeerde of de AB nog wel bediende, hetgeen het geval was. ‘Hij moet toch tussen de bankdelen zijn gegaan, kan niet anders.’ Blij en opgelucht klonken wij onze glazen rode wijn op de wonderbaarlijke terugkeer van de Apple-bediener.

Een DBS heeft ook een afstandbediening. We maken er grappen over dat ik af en toe uitgezet kan worden. Ik lach er om, maar weet nu wel dat ik dat ding niet moet laten slingeren op de bank. Dus pak ik de zapper en leg hem netjes naast de tv, waar die hoort.

Dan loop ik naar de keuken om door het raam te kijken of er een postbode aan komt...