IMG 4117Ik loop in mijn sportkleding door het gangetje naar de kleedkamer. Ik heb net mijn fysiotherapie gehad. Twee keer per week kom ik hier. Ik trek eerst ter opwarming aan wat fitnessapparaten. De tijd dat ik probeerde elke week een nieuw PR te roeien ligt achter me. Ik heb niets meer te winnen mij rest het verlies binnen de perken te houden. 

Als ik ben opgewarmd is het tijd voor de groepssessie. Met een man / vrouw of zeven doen we ons best om op één been te staan, ingewikkelde hurkstanden vol te houden waarbij zware gewichten meegetorst moeten worden. En op wiebelkussentjes staan terwijl je met een zware bal naast je op de grond stuitert. De sportieve, über-flexibele fysiotherapeuten laten zien hoe het moet. Maar je mag het ook zo doen dat het voor jezelf goed aanvoelt, in zwaarte en intensiteit, zegt ze vriendelijk.

‘Volgende week is het zover?’ vraag mijn trainingsmaatje als we op het bankje naast de lockers uitpuffen. Ik veeg mijn zweet uit mijn gezicht.

‘Ja, eindelijk,’ zeg ik. Ik had hem onlangs verteld dat ik wat extra wachttijd had mogen genieten. ‘Al kan het nog altijd uitgesteld worden, pas als ik de bevestiging per post heb weet ik het zeker.’

‘Wat een gedoe.’ Ik knik. Vanochtend was er nog niets bij de post. Als er morgenmiddag niets is gekomen moet ik bellen met het ziekenhuis. Twee mannen van middelbare leeftijd kleden zich zwijgend aan. Beiden hebben ze moeite hun sokken aan te krijgen. Ik vis wat pilletjes uit mijn zak en hoop dat ze snel aanslaan. Ik moet nog naar huis fietsen. 

‘Nou, het beste, zet hem op, ik hoop dat je er veel baat aan zal hebben.’ Hij legt  zijn hand op mijn schouder, kort want zo goed kennen we elkaar nou ook weer niet. Ik glimlach en groet hem. 

Thuis check ik de bus tevergeefs.