IMG 4117Ik kijk naar het briefje op tafel. Het handschrift van mijn lief. Voor ik naar mijn fysio-afspraak ga, moet ik bellen. Gisteren kreeg ik de bevestiging dat de operatie is uitgesteld. Waarschijnlijk omdat er een acuut geval tussen is gekomen.

Dat is steeds gezegd, de datum is onder voorbehoud. Ik had er wel rekening mee gehouden, maar ik merk dat ik moeite heb om mij weer op te laden voor een nieuwe datum. Onbewust klamp je je vast aan het gegeven van nog twee weken volhouden, nog even doorbijten.

Ik probeer kalm te blijven. Boos worden is onzinnig. Gelukkig is er afleiding. ‘Toch vind ik het idioot dat je belt om drie uur ‘s middags naar zo’n ziekenhuis en er is niemand die je iets kan uitleggen’, fulmineerde ik in mijn eentje in het niks wat in den ronde.

Mijn lief heeft het prima voorbereid. Ik weet welk nummer, hoe laat ik kan bellen en wat ik moet zeggen als het antwoord onduidelijk is. Binnen vier minuten heeft de mevrouw van het planningsbureau mijn vraag beantwoord. Ze heeft zelfs gecheckt bij de DBS-coördinator of het inderdaad klopt. De nieuwe datum, de 18e, staat nu met potlood in de agenda. Een week daarvoor kan ik bellen als er geen brief arriveert, ik noteer het nummer. Zo dat is duidelijk.

Ondertussen vertellen we anderen van het uitstel. De reacties geven veel blijk van medeleven. En dat is eigenlijk ook wel fijn, als onverwacht side-effect.

Aan de waslijn hangt de nieuwe pyjama te drogen die we gisteren bij de HEMA kochten, voor in het ziekenhuis. Die kan op het stapeltje ‘Mee-naar-het-ziekenhuis’ dat langzaam groeit.