IMG 4117Zondagavond de tweede december, denk ik: anders had ik nu mijn tas gepakt en ging ik vanavond voor de laatste keer slapen in mijn eigen bed, op mijn eigen kussen, met mijn eigen bedlampje op mijn eigen nachtkastje en met mijn eigen besluit om de deur open of dicht te laten.

Ik ben gehecht aan mijn eigen gang kunnen gaan. Ik heb het eerder geschreven: ik ben veel alleen maar niet eenzaam. Ik vermaak me vaak prima. Schrijven en lezen zijn per definitie bezigheden die je alleen moet doen. In je stoel, kopje koffie erbij, muziekje op de achtergrond, iets te knabbelen of te snoepen erbij en dan lezen, bladzijde na bladzijde. Of in alle stilte schrijven en schaven aan een column, ik ben van de kleine stukjes.

In mijn all-time-favorite roman ‘De Wereld volgens Garp’ van John Irving, (die ik de afgelopen dagen herlezen heb, en waarvan ik weer genoten heb, waarbij ik moest denken aan de verzuchting van mijn dochter toen ze het boek had gelezen, dat ze het jammer vond dat ze het boek uit had want nu kon ze zich er niet meer op verheugen het boek voor het eerst te lezen, maar ik verzeker haar dat herlezen de moeite is, zeker als het verhaal wat is weggezakt, maar daarvoor werkt haar geheugen nog te goed, gelukkig) is Helen Holms, Garps echtgenote, de lezer bij uitstek. Ze leest het liefst in de worstelzaal van de middelbare school waar haar vader ooit worstelles gaf aan schooljongens, net later haar man Garp, die ze in dezelfde zaal voor het eerst had ontmoet. De kleine sporthal had een zachte worstelmat, gecapitonneerde deuren en wanden en was omgeven door tribunes, waarop in een hoekje Helen zat en las en las, behaaglijk zat ze daar in de door vechtende worstelaars steeds warmer wordende ruimte. Een cocon, een eigen tiny-house met een houtkacheltje om bij te lezen. Geen verstoring van buiten, geen geluid dat de concentratie verbreekt.

Ik wil maar zeggen dat ik weinig behoefte voel om mijn zelf-gekozen isolement te moeten opgeven in een ziekenhuis. Ik pleit voor stilteziekenkamers, of lees-lig-lounges, met naast het bed geen nachtkastje maar zo’n ouderwets boekenmolentje.