IMG 4117Ondanks mijn goede voornemens van gisteren kwam ik niet verder dan een kladblaadje met daarop ‘hondenvoer bestellen’. Heb ik niet gedaan. Dan maar vandaag. Als ik in het ziekenhuis lig dan zijn er tenminste brokken voor hond P.

Over honden gesproken, mij ontroerde de wake van hulphond Sully van oud-president Bush, zie Sully. Bush senior die parkinson had, kreeg op allerlei manieren hulp van Sully. Op de foto ligt de labrador languit voor de kist van zijn baasje.

Mijn lief had net de fraaie film op het IDFA gezien over hulphonden, zie Buddy. Ze vertelde hoe honden het leven van mensen met lichamelijke en psychologische beperkingen vergemakkelijken. Deuren openen, spuiten zetten, angsten overwinnen, op de meest onverwachte manieren helpen honden.

Ondertussen heb ik hondenbrokjes besteld voor onze hond, die in geen enkel opzicht een begeleidingshond is, al is hij goed in een wake houden (in zijn mand). Als wij ons ‘s avonds verplaatsen van eettafel naar tv en bank, komt hij al snel bij ons, scharrelt wat rond, zacht piepend. Pas als ik zijn mand naast de bank zet, is het weer goed. De afgelopen week openbaarde zich een hulphond eigenschap bij hem. Rond elf uur, wij waren verdiept in een spannende tv-serie, stond hij op, dribbelde rond en ging op zijn billen zitten, waarbij hij ons strak aankeek. Hij bleef onze aandacht opeisen tot wij opstonden en zijn mand weer terugzette op zijn slaapplek in de gang. Het was bedtijd wilde hij maar zeggen.

Voor mij is het hebben van een hond goed. Ik zou ander nauwelijks buiten komen. Mijn dagelijkse uitjes zorgen dat ik niet de hele dag door lees en in beweging kom.

Er zal een dag komen dat hij er niet meer is. Na het zien van de documentaire, grapte mijn lief dat we dan een hulphond voor mij konden nemen. Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo’n gekke gedachte. Mocht ik ooit de greep op de wereld echt verliezen dat wil ik ook een Sully.