IMG 4117‘Sometime in New York’, om een titel van John Lennon te citeren, dat idee lokt me. Daar zou ik graag nog eens willen zijn. Ik denk vandaag, 8 december, aan een klein stukje New York, een stukje Liverpool in New York.

Een stilte plek in het gedruis van de wereldstad. Strawberry Fields, Central Park, NYC. Strawberry Fields ligt uiteraard in Liverpool: ‘Let me take you to down, nothing is real and nothing to get hung about’, bezong John zijn jeugdherinnering, het uitzicht op de griezelige tuin van het nabijgelegen weeshuis waar hij niet mocht komen, waardoor het hem juist aantrok als een magneet.

Lennon hield van New York. Hij was erheen gevlucht door de opdringerigheid van pers en publiek in Engeland. In NYC kon hij gewoon over straat. Na een hoop gedoe (over visa’s en drugs) lukte het hem om een appartement te vinden in het Dakotagebouw, vlakbij Central Park.

Daar werd hij op 8 december 1980 doodgeschoten, voor de entree van het Dakota-gebouw. De schutter had hem nog om een handtekening gevraagd. Na de fatale schoten begon de moordenaar te lezen in J.D. Salingers ‘Catcher in the Rye’. De dader zit nog altijd gevangen. 

De man had zich geassocieerd met de hoofdpersoon uit dat boek, Holden Caulfield. Op zoek naar zichzelf zwierf Holden door New York. Het is frappant, maar Lennon is ook een Holden. Hij was dolende, niet alleen in New York, maar overal, van kinds af aan. Zijn vader verdween meteen al uit zicht, zijn moeder kon niet voor hem zorgen, de tante die hem opvoedde had hem geen liefde te bieden. Heel zijn leven op zoek, een tocht die is neergeslagen in zijn liedjes. Eenzaamheid, afgewezen voelen, geweld, verdovingszucht, niet in staat tot het onderhouden van relaties. Als alles toch kapot gaat, kan ik het beter zelf vernietigen leek hij te denken. 

Zijn karakter werd er door vervormd. Ondanks alles leidde het tot mooie muziek en teksten. Op zijn laatste LP ‘Double Fantasy’ staat een nummer waarbij een clip gemaakt werd waarin je Lennon met Yoko Ono door het Central Park ziet lopen,Yoko op een bankje in de sneeuw, John en Yoko gearmd in de herfst, en Lennon zingt: 

Woman
I can hardly express
My mixed emotions at my thoughtlessness
After all, I´m forever in your debt
And woman
I will try to express
My inner feeling and thankfulness
For showing me the meaning of success
Woman
I know you understand
The little child inside the man
Please remember my life is in your hands
And woman
Hold me close to your heart
However distant, don't keep us apart
After all it is written in the stars

Het zijn woorden die mij raken. Ze klinken misschien overdreven en  sentimenteel. Lennon was graag een stoere sterke zuipende en vloekende rock ‘n’ roller, maar hij had wel de guts om te zeggen wat hij voelde voor zijn vrouw, om daarover te zingen. 

Ik draai ‘Woman’ vandaag om Lennon te herdenken, om de hoop op een weerzien met New York levend te houden en terug te keren naar ‘Strawberry Fields’ in Central Park, om het woord te lezen dat daar middenin de mozaïeken ster op de grond staat: IMAGINE, en omdat een man het lef moet hebben om een loflied op de liefde te durven te zingen, op zijn eigen Woman. In die zin neem ik een voorbeeld aan Lennon. Heb het lef het je lief te zeggen.

Video Woman