IMG 4117Mijn dagritme wordt bepaald door medicijnen-innamen-momenten. Om 8 uur begint etappe 1 van de dag. Om de drie uur neem ik wat opwekkende middelen in uiteenlopende sterkte en met verschillende uitwerkingen. Ergens in het derde blokje las ik een middagpauze in. Dan vertrek ik naar bed en slaap.

Het is vreemd om medicijnen te nemen die je makkelijker moeten laten bewegen en dan te gaan slapen. Toch doe ik het. Bedenk maar eens hoeveel spieren je nodig hebt om je in bed om te draaien. Als dat niet lukt, blijf je verstijfd liggen en rust je niet uit. Ik heb op een yogamatje bij de fysio geoefend hoe je in stapjes kunt omdraaien. Het zijn complexe bewegingen die je automatisch doet en waar je nauwelijks over nadenkt, behalve als je net een kind hebt gekregen en je de ontwikkeling nauwgezet observeert. Wonderlijk hoe het kindje zich op de rug weet te rollen en weer op de buik, of hoe het kruipt: knietje, armpje, knietje, armpje.

Ik ben een op-de-rechter-zij-ligger. Wat dat voor psychologische betekenis heeft weet ik niet, ik vrees iets embryonaals. Het is daarbij zaak om, om de rechterarm zo dicht mogelijk tegen het lijf aan te houden zodat romp en schouderpartij zich ontspannen. Dat gaat me aardig af. Op de andere zij niet; de verstijfde linkerarm ligt voortdurend in de weg. Meer over de linkerhand

Zo beweeg ik mij per dag voort over een hinkelpad met stappen van drie uur. Zometeen, over een kwartier, is mijn tweede dagperiode afgelopen. Via een app op mijn mobiel krijg ik een signaaltje dat ik dosis 3 moet innemen. In de keuken staat een klein bont-gekleurd mandje met een voorraadje pillenstripjes en -potjes. Naast mijn bed bewaar ik mijn tweede voorraad, op mijn nachtkastje. Voordat het appje mij waarschuwt, voel ik al aan de onrust in mijn been en hoofd, onwillekeurige spieraantrekkingen met onbewuste niet te stuitende bewegingen. Als ik zo dadelijk mijn doses neem, keert de rust terug.

Wanneer ik gespannen ben, zoals nu omdat ik morgen hopelijk duidelijkheid krijg over het al dan niet doorgaan van de operatie op de 18e, is het lastiger om met pilletjes de onrust te dempen. Onrust kost energie, het levert vermoeidheid op in een lijf dat al stijf staat van de spanning, zodat ik eigenlijk niet uit kom met mijn drie-uurlijkse dagindeling. Je bijt je zelf in je staart, het is een medicinale Catch-22. Als een vlucht Escher vogels die in elkaars spoor vliegen en daarmee de nacht en dag verbinden, voortkomend uit de polder onder zich en zo lucht en land tot een geheel maken. Helaas is het niet verstandig om meer pilletjes te slikken, dan is het niet uit te houden van de ‘Shaken Palsy’, (‘schuddende verlamming’) om de woorden te gebruiken waarmee in 1817 James Parkinson als eerste de ziekte die zijn naam zou krijgen, heeft beschreven.

Gelukkig merk ik dat de derde dosis naar behoren aansluit. Redelijk ongestoord kan ik dit stuk afmaken.

Voor de geïnteresseerde, hier de link naar een recensie over een vertaling van het werk van James Parkinson, die ik schreef voor Parkinson-Magazine, en die is terug te vinden op mijn BlogParkinson, elders op deze site.

LINK RECENSIE