IMG 4117Of het iets betekent weet ik niet, misschien gewoon toeval, maar toen ik gisteren de planningsafdeling belde, kreeg ik op hetzelfde moment een notificatie in mijn mailbox van het ziekenhuis. ‘Ik doe net uw brief in de envelop,’ zei de secretaresse toen ik vroeg of ze al iets kon zeggen over mijn opnamedatum.

‘Dus het gaat door?’ Ze vertelde dat alle details in de brief stonden die ik morgen zou ontvangen en die nu al in digitale MijnZiekenhuis-account stond. Ik bedankte haar voor het goede nieuws.

Tot mijn verbazing verontschuldigde ik me. ‘Ik ben zo vrij geweest een dag eerder te bellen, ik hoop dat u mij dat niet kwalijk neemt, ik was zo benieuwd en heb al zo lang moeten..’ Het was natuurlijk helemaal niet erg, heel begrijpelijk, heel normaal, bezwoer ze. ‘Nogmaals sorry.’ Kennelijk heb ik me onbewust zorgen gemaakt over mijn hoge kritische toon. Dat kon niet ongestraft blijven. Ik zou langdurig aan het lijntje worden gehouden en tot in het oneindige worden uitgesteld. Waanzin natuurlijk, ook voor iemand wiens ‘middle-name’ paranoia luidt. Kun je zien wat wachten met een mens doet.

Uit de vele reacties die ik kreeg op dit bericht, kwam het woord ‘duidelijkheid’ het meest voor, gevolgd door ‘spannend’. Het is fijner om duidelijkheid te hebben dan te leven zonder te weten wat er gaat gebeuren. Ter relativering: ik zag vandaag in de krant een foto van het negenjarige jongetje dat meegedaan had aan de actie voor een kinderpardon, daar gaat het pas om serieus wachten, uit de hoogste divisie. Tegelijkertijd las ik ook dat wanhoopwachters vorige week op Sinterklaasavond bezorgers hebben bedreigd toen bleek dat hun bestelde Sint-cadeautjes niet in de bestelbus zaten. Zo gezien stelde mijn wachten weer wel wat voor.

Duidelijkheid en ook spannend. Het grote aftellen is begonnen. En daarmee ook het nauwkeuriger voorstellen van wat er gaat gebeuren. Mijn hoofd zal vastgezet worden met een frame, ik kan mijn bril niet ophouden. Heb ik weer, kan ik mijn eigen operatie grotendeels bewust meemaken, kan ik er geen bal van zien. En, daarenboven: wie let er op mijn bril? Kan ik die veilig in een kluisje leggen, of moet ik maar hopen dat mijn nachtkastje niet wordt leeggeroofd terwijl ik op de operatietafel lig?

Teveel twijfelvoer voor iemand die om de haverklap zijn zakken doorzoekt om te weten of hij zijn fietssleutel nog heeft, sterker nog, iemand die uit een theatervoorstelling (rij vier, stoel twaalf, Stadsschouwburg) wegliep om te kijken of hij wel zijn fiets met een kettingslot om een lantaarnpaal had vastgezet. En dat is dan nog niet eens zo spannend als de operatie.

Een lijstje van spannende zaken:

  • Welk geluid hoor je als er in je schedel wordt geboord?
  • Hoe gaat het me lukken om te plassen tijdens de operatie?
  • Hoe stevig wordt het frame op je hoofd vastgeklemd?
  • Waar laat men de stukjes schedel die eruit worden gehaald?
  • Waarmee worden de gaatjes opgevuld?

Hoe langer je erover nadenkt, hoe spannender het wordt. Misschien maar beter om niet overal duidelijkheid over te hebben.