IMG 4117Vanochtend bezocht ik voor de laatste keer voor de operatie mijn fysiogroepje. Ik deed mijn opwarmrondje in mijn eentje. Meestal komt een van de fysio’s dan even polshoogte nemen. (‘Hoe is het?’ Nog niet beter.‘)

Vaak hebben we het de afgelopen maanden over het wachten gehad. Mijn achteruitgang werd de laatste weken steeds duidelijker te zien. Van soepele tred naar slofpas. Ik zei vanochtend dat ik mij blijkbaar heb vastgeklampt aan komende dinsdag. Ik merk dat ik het allemaal nog net kan volhouden. En dat nu echt het tandvlees rest. Mijn graadmeter de lengte van het hondenuitlaatrondje is. Niet alleen is het telkens vermoeiender ook wordt het pijnlijker met mijn scheeflopende linkervoet. Maar ik blijf doorlopen.

In de gezamenlijke fysio-ronde - het circuitje - kregen we negen oefeningen, elk 90 seconden, gericht op mobiliteit en stabiliteit. Nog altijd moet ik een denkbeeldig drempeltje nemen om te starten. Waarom zou ik die ingewikkelde beweegpatronen uitvoeren, maar ik weet wat het effect is. Ook vandaag merkte ik per oefening de soepelheid terrein winnen op de stijfheid. Heerlijk om de rug te strekken en de romp te roteren. Al de negen oefeningen kan ik zonder apparaten overal uitvoeren. Een paar doe ik regelmatig, maar het is geen vaste routine. Kennelijk mis ik thuis de aanmoedigingen en aanwijzingen van de fysio’s. Om maar te zwijgen over de onderlinge kracht van een lotgenotengroepje.

Na afloop informeerde de fysio’s wat de groep moeilijk had gevonden. Ieder heeft zijn eigen beperkingen, elke parkinson is uniek. Ik kondigde aan de komende tijd afwezig te zijn. Het voelde ineens wel dapper om niet te zeggen stoer, om te vertellen wat er dinsdag ging gebeuren. Hoe ik na de operatie zou voelen en hoe ik mij zou kunnen voelen, vroeg er een. Ik weet het echt niet, antwoordde ik. Langzaam beter, voorzichtig vooruit, hopelijk soepeler. Iedereen wenste me succes en sterkte, en hoopte er het beste van.