Nadat het frame geplaatst is, word ik opnieuw door de gangen gereden. Nu naar de scan, verderop in de gang. De bedoeling van de scan is een beeld te vormen van mijn hersenen gecombineerd met het frame. Dat plaatje kan gebruikt worden om te navigeren, de chirurg bepaalt zo exact waar, in welk deel van mijn hersenen hij terecht komt.

Door mijn kijkgaatje zie ik de de scan-apparatuur midden in een ruimte staan. Een groep verpleegkundigen zorgen ervoor dat ik van het rijdende bed op de scan-bodem word overgebracht. Met het commando ‘op-drie’ jonassen ze me over. Mijn hoofd wordt voor de bek van de scan geplaatst. Iemand drukt op de schakelaar en de scan start. In de stilte hoor ik het apparaat ruizen en een rood schijnsel begeleidt de scan. Ik lig zo stil als ik kan, het betere doodliggen. Alsof het een foto uit de negentiende eeuw betreft, lig ik onbeweeglijk. Meer kan ik niet doen om een goede hersenafbeelding te krijgen.

Terug naar de OK, met de lift omhoog. In de lift hangt een foto van een helikopter. Ik associeer met Vietnam, ik hoor mezelf zeggen dat ik het wel toepasselijk vind zo’n foto in combinatie met mij op een brancard, alsof ik tijdens een ‘shock-and-awe’-gevecht gewond ben geraakt en met een ‘Apocalyps-Now’-actie gered moet worden. Ik weet net op tijd het citaat in te slikken - ‘I like the smell of napalm in the morning’- om niet totaal ontoepasselijk te worden. De foto van de helikopter hangt daar, legt een van de duwende verpleegkundigen uit, omdat via deze lift het helidek kan worden bereikt, waar de trauma-copter van het ziekenhuis binnen komt. De gele luchtambulance die regelmatig over ons huis heen vliegt. Dat vertel ik dan toch maar.

Op de OK wordt ik teruggejonast - ’Op-drie’ - op de operatietafel. Nu gaat het snel. Mijn frame wordt vastgezet op de tafel, ontsnappen is onmogelijk, bewegen ook trouwens. Iedereen weet wat hij / zij moet doen. Beetje verdoving in de bovenhuid om zometeen zo goed als pijnloos in mijn hoofd te snijden; een bloeddrukmeter om mijn rechterbovenarm; een infuus op het kraantje dat in mijn linkerhand is ingebracht;  boven mijn ogen is een plastic spatscherm aangebracht, (handig denk ik nog, voor de rondvliegende botsplinters, kunnen die niet in mijn ogen komen. Men is stand by. Let the games begin.