Afdrukken

Ik ben nu al twee weken thuis. Het ziekenhuis lijkt ver weg. Ik zit in mijn favoriete stoel, hoor mijn Lief thuis komen, ze heeft hond P. uitgelaten. We hadden samen moeten gaan. Ik had hier niet moeten blijven zitten. Misschien had ik alleen de hond moeten uitlaten.

Ik kwam in de weken voor de operatie niet ver meer met hond P. Het losloopgebied, voorbij bruggetje, op een paar honderd meter van huis, bereikte ik vaak niet eens meer, halverwege ondervond ik al teveel last van de linkervoet, die krom stond van de dystonie. De spiersamentrekking in de linkervoet speelde steeds meer op en dwong mij vroegtijdig rechtsomkeert te maken. Ik beloofde de hond dat na de operatie het baasje de jachtige plasvelden weer met hem onveilig zou maken, maar nu nog niet.

In het ziekenhuis al, vlak na de operatie voelde ik dat de pijn nog niet verdwenen was bij het lopen. Vanaf de eerste pasjes in de nacht - ‘Waag het niet op de steunkousen te lopen, doe een schoen aan, je valt anders’, had de nachtzuster me bezworen - naar de plee, merkte ik dat ik voorzichtig mijn linkerkant moest belasten. Wel merkte ik dat ik soepeler in mijn lijf stak. Het beloofde tijdelijke effect van de operatie, een elektrische weerslag op het operatieve wroeten in mijn brein, was opgetreden. Ik kon mijn linkerhand zonder moeite open en dicht doen, slaagde erin de vingers tegen de duim te tappen en mijn arm bewoog zich moeiteloos. De oefeningen die de zaalarts mij dagelijks liet uitvoeren verliepen soepel. Hij beoordeelde de ernst van de tractie in mijn arm, door mijn hand te schudden en tegelijk met de pols te draaien. Per onderdeel mompelde hij een waarde, van nul tot vijf. Met metalen hamertjes met rubberen dopjes testte hij de reflexen van mijn knie. ‘Ontspan, ontspan’, riep hij op gehaaste toon bij het testen. Ik wilde zeggen dat zijn aansporingen niet echt rustgevend waren, maar zag er vanaf. Ook bedwong ik de flauwe woordspelingen in mijn speelse hoofd over zijn artsenstatus (‘semi-arts’), die ik hier zeker niet zal herhalen; ik wilde vermijden voor non-serieus te worden aangezien. Per dag gaf hij lagere waarden. De stijfheid leek te zijn verdwenen. Ik kreeg de opdracht een stukje te lopen. Zonder wankelen of omvallen liep ik over een denkbeeldige lijn. Ik verbeet de pijn die elke stap links voelbaarder werd. Kennelijk moest ik weer wennen aan de soepelheid. Het zat mij niet lekker en bleef het benoemen. Ook bij het spreken trad er een nieuw fenomeen op. Ik begon te stotteren en kon sommige woorden niet totaal niet uitspreken. Net als de voet belandde het op het hoopje tijdelijke bijverschijnselen van de operatie. De restschuld van de ingreep. Het zou wel bijtrekken, was de geopperde veronderstelling. Een medicus moet goed zijn in het overtuigend kunnen overbrengen van een gissing. Losse eindjes die met ducktape worden vastgezet.

De hond komt even snuffelen. Hij neemt de winterse frisheid mee van buiten. Na wat gekroeld te zijn verkiest hij zijn veilige thuisbasis, de mand, waar hij de hele woonkamer overziet.

Hits: 315