En daar zat ik dan. Eindelijk thuis daags voor kerstmis, echter niet in mijn paas-beste kerstkleding, maar in een joggingbroek die extra wijd uitviel en een shirt met een soepele hals. Mijn kerstkostuum werd afgemaakt door een makkelijk open te ritsen vest. Schoenen droeg ik niet, een warme sok hield de rechtervoet warm terwijl de tenen van de andere voet net uit het benauwde gips piepten.

De trap kon eigenlijk alleen op en af op mijn billen, met het gevaar dat ik een val zou maken. Gezien mijn verse hoofdwonden geen goed idee. Vandaar dat er in de studeerkamer een logeerbed werd neergezet en de ruimte omgetoverd werd tot een verpleegkamer. Om daar te komen gebruikte ik een bureaustoel die met de wieltjes telkens achter onhandige drempels bleef steken. Mijn tijdelijke gehandicapte status bewees dat ons huis ongeschikt was voor mindervaliden. Pas op maandagochtend kon mijn Lief hulpmiddelen ophalen: een rolstoel en een stel krukken.

Ik was doodmoe. Het verblijf in het ziekenhuis kostte al met al een uur of drie. Dat wachten energie vreet wist ik natuurlijk al. Na de lunch vertrok ik dan ook snel naar mijn ziekbed. Vaak duurt het even voordat ik in bed mijn draai heb gevonden, daarin lijk ik op hond P. die als hij zijn mand ingaat, eerste drie rondjes om zijn as maakt eer hij neerzijgt op zijn kussen. Maar het draaien in bed was zinloos omdat het dekbed vast kwam te zitten om mijn gipspoot. Uiteindelijk vond ik een houding om te slapen.

Bij alles wat ik later die dag wilde doen had ik hulp nodig. Naar de wc? Hulp. Een boek uit de kast pakken? Hulp. Mijn medicijen innemen met een glaasje water? Hulp. En voortdurend vergat ik iets. Liet ik mijn mobiel in de keuken liggen of een tijdschrift op tafel terwijl ik op de bank lig, of wel de afstandbediening in handen hebben maar vergeten de tv stand-by te zettem. Gelukkig hielpen vrouw en kinderen mij. Ik was hulpbehoevend terwijl ik me er op had ingesteld (en verheugd) dat ik vanaf nu makkelijker kon bewegen. Ik geef toe dat ik hartgrondig gevloekt heb en in de donkere dag voor kerst een potje gejankt heb (heel even maar hoor, ik draag mijn kruis meestal met opgeruimd elan). klik hier voor de muzikale omlijsting