Vanochtend werd ik wakker rond zessen. Ik wilde liever nog even doorslapen. Maar de aandrang tot plassen liet zich voelen. Ook voelde ik de stijfheid in mijn rug en arm ontwaken. Ik probeerde het nog te negeren maar langer dan een half uurtje lukte het niet. Plassen deed ik in mijn urinaal.

Wat betreft de stijfheid aarzelde ik. Eigenlijk mocht ik pas om acht uur mijn levodopapilletjes nemen, als eerste van de vijf medicamentenrondes. Ik lag te gapen in mijn bed, draaide onrustig heen en weer en perste er nog een kwartier bij. Toen taste ik naar mijn mobiel om de nieuws-apps door te nemen, ik las vervolgens wat artikelen uit de digitale krant en zo werd het half acht. ik stelde het opstaan uit alle macht uit tot het startmoment van mijn pilleninname.

Nu, vier weken na de operatie, begint het moment er aan te komen dat de DBS-apparatuur kan worden ingeschakeld. Tot nu toe zijn de elektrodes uit. Het enige gunstige effect ondervind ik van de operatie. Doordat er in de hersenen ‘gewroet’ is, is er bij wijze van spreken iets verstoort waardoor parkinsonklachten afnemen. Dit positieve effect vervaagt langzaam doordat de hersenen de verstoring herstellen. Dit merk ik nu. Een week of drie terug ontwaakte ik zonder stijfheid in mijn lijf. Had ik mijn voet niet in het gips dan had ik na de operatie kunnen merken aan het lopen en buigen dat mijn linkerbeen soepeler aanvoelde en dan had ik nu zou merken hoe ik weer ‘off’ ging.

Het gekke is dat ik eigenlijk niet kan wachten tot die stijfheid volledig terug is. Ik schat dat ik nu de helft minder stijfheid ervaar. Ik merk dat mijn hand soepeler is dan voor de operatie. Tegelijk merk ik aan bijvoorbeeld de rusthouding van de arm dat de onzichtbare mitella elke dag meer terugkeert. Ik bedoel hiermee dat de arm met de elleboog in ongeveer negentig graden blijft hangen iets onder mijn borst. Alsof ie in een mitella hangt. Ik roep dan in mijn hoofd heel hard ‘ontspan, ontspan’ maar zonder bewuste aansporing zoekt de arm deze stramme houding van zelf op. Een andere aanwijzing die ik heb is de stand van mijn tenen. Door mijn gipsvoet, die de tenen open en bloot laat, zie ik de hele dag hoe de tenen in een verkrampte positie blijven staan. Ze drukken zich in het gipsen voetbed. Bovendien neigt de voet weer naar binnen. Vier weken terug stond de voet er rechter bij.

Elke week houd ik contact met een DBS-verpleegkundige. Ze informeert hoe mijn lijf reageert op de medicatie en noteert mijn klachten. Als in dit overzicht de terugkeer van de verstarring stabiel blijkt te zijn geworden, is het moment daar om de DBS op te starten. Tot dit moment is aangebroken staat mijn DBS ‘off’. Vanochtend voelde ik niet alleen stijfheid in rug en arm, ik voelde ook mijn DBS kastje toen ik op mijn rechterzijde lag. Vlakbij mijn sleutelbeen onder de wond die keurig heelt, voelde ik omtrekken van het apparaatje. Ik schat nog vier weken dan gaat hij aan, tenzij men wacht totdat het gips er af gaat, dan nog acht weken. Kortom rondom mijn verjaardag, 20 maanden na mijn doorverwijzing.