Sinds de operatie had ik geen uitstapjes ondernomen. Behalve dan naar de gipsmeester of de fysiotherapie. Gisteravond moest het er maar eens van komen. Ver voor de operatie hadden we kaartjes besteld. Het zou heel toevallig zijn als concert en operatie samen zouden vallen.

Dus boeken maar dat optreden. Onze vaste kaartenkoper regelde het graag voor ons vaste concertgroepje. En dus gingen we gisteren naar de Oosterpoort voor een Bowie Celebration, door een band met muzikanten die ooit hebben samengewerkt met David Bowie en nu de wereld rondtrekken met zijn nummers.

Het optreden was geweldig, de hits werden groots gebracht; Bowies werk leeft bruisend voort. Heerlijk om mee te maken. Het publiek stond op de stoelen, zogezegd. Ik niet, ik zat in mijn rolstoel die op de rem stond met een klomp gips aan mijn been. Toch had het ook zijn voordelen, zo’n rolstoel. Alsof ik op de VIP-lijst stond, zo voelde het toen de portier mij als eerste naar binnen liet rollen. Onze kaartenkoper had even gebeld met de Oosterpoort en mij aangemeld voor de gehandicaptenplekken. Slim van hem, fijn voor mij. Ik nam met mijn Lief de aftandse lift omhoog om naar de zone voor mindervalide muziekliefhebbers te gaan. Prima plekken, hoog, met goed uitzicht op het podium en gelukkig ook ruimte voor de rest van onze groep, om te zitten en om te dansen. En zo zat ik in mijn stoel, op de rem, maar tussen de swingende massa. Let’s dance.

Ik genoot, kon echter door de opkomende stijfheid niet meeswingen, overigens voor mijn ziekte kon ik dat ook niet. Verder dan een beetje de maat slaan op mijn rechterbeen kwam ik niet. Toch mocht dat de pret niet drukken. Ik vond het fijn om er bij te zijn, sterker, ik was even in tranen (heel eventjes en heel onopvallend) dat ik er überhaupt bij was. Weliswaar niet in optima forma, of in rock ‘n’ roll-termen alive and kicking, maar ik was er. Even weer one of the guys, al was het maar, just for one day, we can be heroes.

Toen wisten we nog niet dat de toegang van de parkeergarage, die voor gewoon lopende bezoekers van de Oosterpoort, ongeschikt is voor rolstoellers, tenminste als je niet per trap wilt neerdalen. Het had wat van een anticlimax en was vooral koud, dat we een tocht over hobbelige trottoirs moesten ondernemen om de liftingang van de parkeergarage te bereiken, zo is er altijd wat.