‘Nee, we zien het niet vaak dat een patiënt zo moet lachen, maar wees gerust, het is niet gek. De elektrode zit zo dichtbij je gevoelscentrum, het is millimeterwerk.’ Het kostte enige minuten om het niet te stuiten gelach kwijt te raken. Toen ik zei dat ik wel weer verder kon, zag ik mijn Lief in mijn ooghoek, en wist ik dat ze mij, zoals altijd, doorzag, ik zat me groot te houden; het lachen was nog niet gedaan.

En daar zat ik tegenover drie vrouwen die uit alle macht hun lach inhielden en die geduldig wachtten tot ik bij zinnen was. De tranen stroomden over mijn wangen. ‘Ok, nu is het echt weg,’ zei ik tenslotte. Het voelde opnieuw wat gênant om mijn emoties niet onder controle te hebben, even vervelend als een openbare dronkenschap, maar dan in volle bewustzijn. Je denkt controle over je stem en woorden te hebben maar je hoort zelf zeggen dat je echt goed weet wat je zegt en doet, en tegelijk zie je alle omstanders denken: ‘echt niet.’ En bovendien kon iemand nu een schakelaar om zetten en het stopte. Die afhankelijkheid, als ware je een cyborg, voelde unheimisch.

De test ging verder. De scores werd bijgehouden alsof het de stand bij een potje klaverjassen betrof; kleine voltages in een tabelletje met daarachter aantekeningen over mijn stijfheid en beweeglijkheid. De acht verschillende punten op de twee elektrodes waarop de elektrische stroompjes konden worden ingeschakeld, werden één voor een langsgelopen. Soms voelde ik in mijn bovenarm of in mijn pols een plots opkomende prikkeling. Alsof er een elektrisch schokje door mijn ledematen trok. Bij geen van de acht kon ik veel stroom verdragen. Een paar keer gaf de lachdrang het einde van de opties aan. Bij andere instellingen trad nauwelijks verbetering in soepelheid op. Ten slotte werd per elektrode gekozen voor de beste instellingen. Ik had het gevoel dat het om relatief lage waarden ging.

Met deze instellingen deed ik opnieuw voor de videocamera mijn bewegingen. Weer met de voet tappen, de vinger naar de neus brengen, armen vooruit gestrekt en met de handen open, handpalmen omhoog en dan snel de palm naar beneden draaien en weer ‘Leentje Lotje en de Lange Laan’ zeggen. Later op de middag werd deze sessie herhaald nadat ik parkinson pillen geslikt had. Na ruim zes uren testen en uitproberen kon ik naar huis. Bel als er iets gebeurt, mail als je vragen hebt en over twee weken hebben we contact.