Op mijn schoot lag het blauwe doosje waarin de afstandbediening van de DBS lag. Vanaf een afstand leek het of ik een nieuwe iPhone had gekocht. In mijn portemonnee zat het pasje dat ik altijd bij mij moest dragen. Die kon ik laten zien als er acute medische hulp nodig was, of bij veiligheidspoortje op een vliegveld. Onder geen beding in een magnetisch veld terechtkomen, was mij op het hart gedrukt.

Ik twijfel of dit pasje indruk zou maken bij een security-officer op een Amerikaans vliegveld. En ook de tandarts mocht niet in het wilde weg zijn ultraviolet lamp gebruiken om mijn vullingen uit te harden. Het leven met DBS kent onverwachte beperkingen.

Met mijn blauwe doosje kwam ik na de instellingsdag thuis. Ik voelde me moe en kwam die avond niet meer van de bank. Halverwege een tv-programma viel ik in slaap. Daarmee kwam de waarschuwing wel uit, dat na de instellen je een dag of twee, drie nodig hebt om bij te komen. Er werd nog een grap gemaakt dat het maar goed was dat ik door de gebroken voet niet veel kon uitvoeren, een gelukje...

Ik probeerde de dagen na de instelling te voelen of ik effect ondervond van de DBS. Ik gebruikte nog steeds, zij het iets minder, redelijk wat tabletjes levodopa, terwijl ik aanvankelijk gedacht had dat ik wel zonder kon als ik een DBS had. Nu het apparaat aan stond, leek het erop dat niets veranderd was. Behalve dan dat ik in de ochtend wat hoofdpijn voelde, wat vol in mijn hoofd was, maar dat kon ook een opkomende verkoudheid zijn. ‘s Ochtends werd ik alsnog wakker van de stijfheid in mijn rug. Ik had het advies gekregen iets meer medicatie in de nacht te nemen om wat beter te slapen. Ik moest wel uitgerust raken. Met andere woorden: het grote puzzelen was begonnen.

Een beetje teleurstelling dreigt op te komen, al moet ik ook de andere kant beschrijven. Mijn huidige situatie is gewoon niet handig. Nog steeds ben ik niet in staat om te lopen, mijn voet is nog niet sterk genoeg om zonder gips (of mijn air-walker) te kunnen lopen. Waarschijnlijk voel ik me ook door het vele zitten en bankhangen stijf en sloom. Ik wil graag bewegen, maar word gehinderd door die voet. Het is niet goed om weinig buiten te komen of nauwelijks te bewegen. Waarschijnlijk dat dit een grote invloed heeft op mijn welbevinden. Ik weet het wel zeker. Als ik mijn bewegingsvrijheid terug heb kan ik mijn geest weer loslaten, om een bekend guru te parafraseren.