Die middag, van mijn verjaardag, liep ik door de stad. Na de succesvolle bijstelling van de DBS in de ochtend, mocht ik van mijn Lief een verjaardagscadeautje uitkiezen. Met mijn nieuwe rugzak omgegord, verlieten we de outdoorshop, in de schaduw van de Martinikerk.

We liepen langs de bouwplaats van het Forum. Ik had geen oog voor de vorderingen van de Groninger Toren van Babel; ik lette alleen op waar ik mijn stok plaatste. Ik stotterde en ik strompelde. Om de honderd meter stond ik stil in de hoop dat de voet zou terugschieten in een ontspannen stand, maar de verkramping bleef, dus ploeterde ik voort. Uitgeput kwam ik aan bij de auto. Van leuk uiteten met mijn Lief en samen naar de bioscoop kwam het niet. Ik verbeet de pijn en de spijt. De dag die veelbelovend begon eindigde op de bank.

Gelukkig sliep ik sinds de DBS aan stond wel stukken beter. Geen waakwakken meer in de holst van de nacht, af en toe kwam een onrustige droom langs waaien, maar stukken minder onstuimig dan voorheen. Overdag bleven slaapjes op de bank of middagdutjes in bed uit. Ik voelde me energieker. Tijdens de fysiotherapie merkte ik dat ik motorisch verder kwam dan eerder. Ik kreeg mijn armen makkelijker in een bijna uiterste rekstand en ook mijn romprotaties draaiden soepeler. Wel ondervond ik forse stijfheid in mijn rug, ik weet die aan tien weken bankhangen en niet lopen, maar met gerichte oefeningen ging ik die ter lijf.

Om mijn verjaardag te vieren, maar eigenlijk ook om de herstelperiode af te sluiten, hielden we vorige week een kleine, bescheiden borrel. En toen merkte ik iets waar ik blij van werd: ik hield het de hele tijd vol. Geen moeite om mijn aandacht erbij te houden, mijn stem viel niet weg, ik kreeg mijn glas zonder te knoeien aan mijn lippen en de lekkere hapjes belandden niet op de grond. Eigenlijk was dat de mooiste verrassing van de verjaardagsborrel. Al vond ik de cadeautjes en de lieve wensen ook fijn.

Ik moet me voorhouden niet te veel te verwachten van die DBS, het is geen magie, geen fee die met een toverstokje wat extra voltage brengt en al het kwaad wegpoetst. Ik moet telkens een balans, een bonus-malus-berekening maken; lispeltuten en kronkellopen versus doorslapen en verderreiken. Dagelijks moet ik een eindafrekening maken van plussen en minnen. Plus en min, in dat spanningsveld stromen elektronen.