‘Schrijf je nog?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Komt er nog een column?’ Ik schraapte mijn keel, maar er kwam niets. ‘Het is nou wel heel lang stil geweest.’ Stilte.

‘Maar er is niets te vertellen.’ Dat ik bij mijn eigen neuroloog ben geweest en dat mijn DBS herhaaldelijk is bijgesteld, tja. Langzaam is de spanning opgevoerd. (Ik bedoel dit letterlijk, al twijfel ik nu of het natuurkundig klopt: ik haal voortdurend volts en ampères door elkaar. Stroomsterkte is iets anders dan spanning.) Maar om nu te spreken van fine-tuning, gaat me te ver.

‘Ik wil geen klaagverhaal.’ Elke keer als de DBS wordt bijgesteld kom ik met klachten. Natuurlijk, wist ik dat het een hele toer zou worden om de juiste instelling te vinden. Om een exact verslag te geven over hoe mijn linkervoet zichzelf dwars blijft zetten, hoe mijn spraak hapert - en hoe ik een bij voorbaat tot mislukken gedoemde poging tot logopedie ondernam - en hoe mijn bewegingen toch weer uitdoven na een aanvankelijke opflakkering, lijkt op ontevredenheid, geklaag en ongeduld.

‘Het komt wel weer.’ Laat zien dat het wel degelijk vooruit gaat, dat ik meer kan dan voor de operatie. Geen middagdutje (nou ja, gisteren was de Giro-etappe zo slaapverwekkend...), minder pillen te slikken per dag en ik kan meer in beweging komen (de scherpe lezer doorziet mij; ‘kan’, is nog geen ‘doen’. Dus het komt wel goed, al gaat het niet snel.

Feit is dat ik moeite heb met het ontbreken van de vaart der dingen. Vanzelfsprekend wil ik dat het sneller vooruit gaat, immers achteruitgang ligt op de loer. Elke stap voorwaarts gaat verscholen in een ingewikkelde choreografie achteruit. Herstellen en bijstellen is een traag proces van de lange adem. Ik wil meer doen dan dat. Mijn leven volgt een enkel spoor, stopt bij elk station dat louter leegte herbergt en heeft een kopstation als doel, het boemeltje Groningen - Delfzijl bijvoorbeeld. Het enige verhaal dat ik kan plaatsen in mijn vroegere woonplaats is vergeven van krimp en sloop in tijden van achteruitgang.

Maar ik kan er, moeite of niet, wel over schrijven. Stilte kan altijd nog losbarsten.