bierIk sloeg het dekbed van me af. De druk op mijn blaas nam met elke  nachtelijk minuut toe. Mijn voeten gaven meteen door dat het laminaat te koud was. ‘Terug, we willen terug in bed’, maar ik dwong ze naar de wc te stappen. Daar lag op de koude tegelvloer een hoogpolig toiletmatje. Behaaglijk.

Plassen. Ik doe het steeds vaker ‘s nachts. Mijn blaas geeft kleine boodschappen af. Ik snap ze niet, maar de dokter had een vermoeden. ‘Maar dan moet ik wel weten hoeveel je plast in de nacht.’ Ik knikte en verliet zijn spreekkamer. Ik kwam eigenlijk voor mijn hersenpanne maar altijd goed als iemand over de grenzen van zijn specialisme heen kijkt. 

Ik had geen flauw vermoeden  hoeveel urine ik eruit perste. Of perste, ik mag mij zeker beroepen op een stevige straal. Een beetje man blijven is het minste wat je kunt doen. Maar eerlijk, ik geef toe, er komen ook nadruppelpippi’s voor. In ieder geval is het niet helemaal in orde als je om het uur je bed uit moet om blaas te ledigen. 

Voor het slapen gaan zocht ik een fles. Het idee van de maatbeker waarmee mijn lief kwam, leek mij niet zo fris voor komende gerechten. Al kun je er wel gemakkelijk lichaamsvocht mee opvangen. Ik vond een plastic fles. Er had vruchtensap ingezeten en beschikte over een brede opening. Ik spoelde de fles om en droogde hem zorgvuldig. Met de maatbeker bepaalde ik waar ik de watervaste pleisters met markeringen aan moest brengen. Er kon maximaal 900 cc in, genoeg voor een plas. 

Rillend stond ik op het hoogpolige toilettapijtje. Ik keek in de spiegel: gesprongen adertjes in mijn ogen, donkere wallen die dieper waren geworden. Slaaptekort maakt een mens niet mooier. Naast de spiegel hing een A-4. Met mijn priegelschrift had ik kolomkopjes gemaakt. Datum, tijdstip, hoeveelheid. De pen lag naast de reserverollen pleepapier. Het experiment had ik goed voorbereid. Ik kon beginnen met het verzamelen van de data. Operatie plasbuis kon beginnen. 

Ik twijfelde. De arts had me niet verteld in welke houding ik het beste in de fles kon plassen. Zittend, met mijn plasser over de bril en de fles tussen mijn knieën? Of staand met de fles boven de wc-pot? Ik begon zittend. Ik richtte op de opening van de fles. De eerste straal spatte deels in de fles en de rest liep via mijn blote benen op de  tegelvloer. Het pleebontje onder mijn voeten raakte doorweekt. Ik kneep af. Dit werkte niet. Dan maar staan. 

Als je nodig moet plassen in de nacht, kan dat tot een verdikking van het mannelijke deel leiden. Toch viel er genoeg te frunniken, om goed in de hals van de fles te geraken. Nu geen gekke dingen doen. Ik zou niet de eerste zijn die met een geslachtsdeel verstopt in een attribuut, op de spoedeisende hulp terecht te komen. Voor je het weet zit je vacuüm gezogen. Ik liet de plas lopen. Door het dunne plastic voelde ik het warme vocht in de fles stromen. De centiliters kwamen vanzelf. Lucht perste zich door de met mannelijkheid bijna geheel afgesloten flessenhals. Het gewicht van de urine nam toe. Ik voelde de fles uit mijn hand glippen. Ik twijfelde, als ik nu met twee handen de fles zou grijpen, moest ik mijn plasser loslaten en zou mijn straal alle kanten uit sproeien en kon ik mij opmaken voor een nachtelijke dweilbeurt van het toilet. Ik waagde het erop. Het gesputter viel mee, alleen mijn afgezakte Bjorn Borg kreeg de volle laag. 

Daar stond ik dan in de nacht. Met een zeiknatte slip aan mijn voeten, een nadruppelend, in zijn schulp teruggetrokken piemel (die in alles uitstraalde: ik weet van niks, ik hoor hier niet bij) en een fles vol mannenpis. Een beetje trots kon ik niet onderdrukken toen ik de hoeveelheid aflas. Nauwkeurig noteerde ik de gegevens op mijn lijstje. Even dacht ik aan een foto, als bewijsstuk, maar het is al ongemakkelijk genoeg om er over te schrijven. En toch wil je het delen met de rest van de wereld. Ik wist me te bedwingen. In de overtuiging dat ik mijn lief ‘s nachts niet blij zou maken met het aanzicht van een poedelnaakte man met een fles pis in zijn hand aan het voeteneind van de lits-jumeuax, goot ik de fles leeg en spoelde hem om. Na het plassen handen wassen, en in dit geval ook de onderbroek, en gauw weer in bed. Wachten op een nieuwe plasgolf.