IMG 0783Het was vragen om moeilijkheden. Op een trieste, regenachtige woensdagmiddag, eind januari, halverwege de dag naar Assen rijden om een museum te bezoeken. De rit ernaar toe verliep aangenaam. Ik kletste genoeglijk met mijn dochter over schoolexcursies naar buitenlandse bestemmingen. Parijs bezoeken met je klas is tof, Ameland ook. Maar eerst Assen. De route door Assen naar de parkeergarage onder een bejaardenflat kende ik wel, maar ik had toch moeite hem te vinden. We stalden de auto, liepen de trappen op en stonden midden in het druipende Assen. Er was markt. Een lange rij fruit- en groentenkramen liepen wij voorbij. Alleen bij de verkoper van goedkope, fletse gebreide truien stond een klant. Was hij geïnteresseerd of schuilde hij voor de regen. Wij gingen door, op weg naar de kunst.

In het museum was het droog en grijs. In de grote nieuwe tentoonstellingsruimte bewonderden we het werk van Malevich en leerden kunstttermen. Suprematistisch, natuurlijk, dacht ik al. We doolden rond. Een oudere dame fotografeerde bijschriften, terwijl haar man streng toekeek. De suppoosten keken ook toe, gehuld in hun kekke colberts met het klerige logo van het Drents Museum op hun heup geborduurd. Daarna bestudeerden zij een mansgrote foto van de schilder op zijn doodsbed, opgebaard tussen zijn kunstwerken in een kamer met schimmel aan de muur. Op de achtergrond klonk in het Russisch een lied uit de opera 'De Zon' waarvoor Malevich de kostuums ontwierp. De muziek klonk als Nr. 9 van de Beatles, zo'n LSD-lied met achterstevoren afgedraaide fragmentjes. De tekst leek Russisch maar bleek een fantasietaal te zijn. De suppoosten keken er vrij helder bij, als je bedenkt dat ze dit de hele dag moeten aanhoren. Snel verlieten we de tentoonstelling via de aanbevolen route.

Nog meer Russische kunst kwamen we tegen bij de eieren van Fabargé, de rijkversierde schmugg-eggs, die rijke negentiende-eeuwers onder aanvoering van de tsaren cadeau deden met Pasen. Een soort surprise-ei, met heel soms een fraaie geschilderd heilige portret als verrassing. Mooi, maar wat een gepriegel. Ze hadden er toen alle tijd voor, wist een bewonderaarster. De eieren stonden in glazen kubussen tentoongesteld, uitgelicht door miniatuur LED-lampjes. De eieren bleken daardoor niet te fotograferen, tot ontsteltenis van dames die gewapend met iPads kunst kwamen fotograferen. Het schaarse licht zorgder er ook voor dat de bijschriften moeilijk vielen te lezen, tenzij iemand die op luide toon ging voorlezen, hetgeen geschiedde. Om de vitrines krioelden bevende mannen met wandelstokken en een trillende dames met rollators. Gelukkig zonder ongelukken. Zo druk als de eieren versierd waren, zo bewogen de kunstliefhebbers om de eieren heen. Een man grapte dat het kerstballen leken, maar zijn vrouw wees hem terecht: 'Ze zijn voor Pasen, lees maar.' Hij keek de andere kant op. 

IJlings verlieten we via een kunstroute de Fabargé-etage en kwamen in een verlaten kunstkabinet terecht. We keken elkaar aan. Leuk voor de familie van de schilder, fijn voor hun Facebook, deel de flyer van zijn tentoonstelling. De stapel catalogussen stond nog even hoog als bij de opening. 

We besloten de Brink over te steken en aten een  tosti aan de overkant. 

De parkeergarage was droog, maar vol, de aanbevolen uitrijroute was ingewikkeld, maar te doorgronden.