Column Parkinson Magazine

column PM logo websiteIn zijn grijze lange regenjas wandelde de man een paar keer week langs ons huis. Ik zie hem veertig jaar later in mijn gedachten lopen. Handen op de rug, zonder haast. Ons huis stond aan een doodlopende straat. Je kon er wel in, maar er door lukte niet. Ter afwisseling kon je aan de ene kant van de straat het voetpad heen en dat aan onze kant terug nemen.

‘Daar heb je meneer Gerritsen,’ wees mijn moeder.

column PM logo websiteLaatst ruimde ik de studeerkamer op. In een gezin met twee pubers, een werkende echtgenote en een slordige parkinsonpatiënt moet dat soms. Stapels papier gingen door mijn vingers. Daadkrachtig gooide ik veel in de papiercontainer. De rest borg ik op in dossiermappen. Een opgeruimd huis zorgt voor rust in je hoofd, dacht ik. 

column PM logo websiteHet is weer zover: Wereld Parkinson Dag. Net als voor dieren en secretaresses bestaat er een speciale dag voor parkinson: Wereld Parkinson Dag. Extra aandacht voor de doelgroep. Een baas geeft op Dierendag zijn hond een extra kluif, een secretaresse ontvangt op Secretaressendag een bos bloemen van haar chef en een parkinsonpatiënt wat krijgt die? Moet die wat krijgen? 

column PM logo websiteTwee keer per week bezoek ik de fysiotherapeut. Het is er een die is gespecialiseerd in allerlei chronische ziektes. De ene patiënt kampt met MS, de ander loopt met spasme en ik kom met parkinson. Mijn vaste fysiotherapeute, lang, blond, slank en sportief, weet van aanpakken. Eerst laat ze me los op de apparaten: tien minuten roeien, zes minuten op de crosstrainer, vier minuten op de armfiets en altijd weer de loopband.

column PM logo websiteKinderen en Parkinson blijft een boeiende combinatie. Ze moeten er maar mee om kunnen gaan. Mijn dochter is veertien en heeft gevoel voor stijl. Haar kamer richt ze steeds opnieuw in. Creatief plaatst ze haar meubels telkens anders. Bed in de ene hoek, kastje erachter, bureautje naast de deur, mooie foto’s van haar vriendinnen, haar hond en gelukkig ook nog van haar papa en mama aan de muur. Ooit was de basiskleur roze, maar die tijd is geweest. Wit is nu de overheersende tint. Ruimte wil ze scheppen.

column PM logo websiteSinds een aantal jaren kamperen we niet meer met onze tent. Een gevolg van de ziekte die invloed heeft op het gezin. In plaats van primitief kamperen op afgelegen natuurlijke campings waar je je survivalskills kunt botvieren, huren we tegenwoordig een huisje. Voor de kinderen jammer, al vinden ze het wel prettig niet naar een publieke wc te hoeven. Dit jaar belandden we in Bourgondië, niet al te diep Frankrijk in, want ik kan mijn vrouw niet aflossen achter het stuur.