BlogParkinson

Vijftig jaar getrouwd. Dat moest gevierd worden. Mijn vrouw regelde met haar broer een feestdag voor hun ouders. Ze boekten een mooie reis, bedachten een heuse theateract. Als verrassing maakte een bevriende fotografe een reportage. Ongedwongen legde ze het gouden bruidspaar vast, samen en met hun kinderen en kleinkinderen. Foto’s. Daar houdt mijn schoonmoeder van, dus ze was verrukt met het resultaat. Ze stelde een boek samen.

‘Rustig maar, je droomt, er is niks aan de hand.’ Vaag hoor ik de geruststellende woorden die mijn vrouw zegt. Ze wrijft over mijn schouder. Ik voel de warmte van haar hand. Mijn hoofd ligt naast het kussen. Mijn linkerbeen bungelt buiten het bed. Ergens tussen waken en dromen. Is dit wat ze lucide dromen noemen? Dat je droomt en dat je je ineens bewust bent dat het niet echt is? 

 

De eerste zweetdruppels druppen van mijn voorhoofd. Ik trek aan de hendels en trap op de pedalen van de crosstrainer. In 15 minuten een kilometer. Per minuut 66 meter. 

‘Hoe lang nog?’ vraagt de fysiotherapeute. Ze laat mij eerst uitrazen op de apparaten. Daarna oefeningen. Tijdens mijn opwarmrondjes informeert ze naar mijn toestand. ‘Hoe ging het deze week?’ Soms neem ik de uitgestoken hand aan. Dan vertel ik over mijn slaapproblemen of mijn oude-mannen-plasser. ‘Tja, dat is lastig, maar komt veel voor bij Parkinson,’ reageert ze verontschuldigend. Alsof ik het haar zou verwijten. 

Ik lig in bed. Het is nacht. Diep in de nacht. Mijn hand gaat naar mijn mobiel.

Op BlogParkinson schreef ik vijf jaar geleden mijn eerste blogberichten. Het hele archief krijgt een plek op www.boschrijft.info . Het eerste gedeelte is nu hier terug te vinden.

Op zich zou het logisch zijn dat je goed zou slapen met de ziekte van parkinson. Ga maar na, je spieren worden de hele dag aangetrokken. Dat kost een hoop energie. Alle bewegingen gaan moeizaam en zijn dus vermoeiend. Slapen zou dus geen probleem zijn als je parkinson hebt.