Afdrukken

Om half vijf kreeg ik een telefoontje dat de wagen opgehaald kon worden. Dat leek soepel te lopen. Sleutel omruilen, rekening meenemen en beloven om het bedrag thuis over te maken. Snel naar huis rijden om lekker te eten met het gezin. Tevreden reed ik de auto de oprit op. Hij reed weer lekker. In de keuken somde ik op wat er aan de auto is gedaan. ‘En de APK?’ vroeg mijn vrouw. Ik voelde mijn wangen warm worden. Op de rekening staat van alles gespecificeerd, maar geen APK. Ik houd vol dat ik het wel afgesproken had dat de APK nodig was. Maar ik heb er niets meegedaan. Geheel geobsedeerd door de winterbanden (die moesten mee, niet vergeten) vergat ik te informeren hoe het zat met de APK. ’s Ochtends bij het wegbrengen had ik er niets over gezegd, het kwam gewoon niet in mij op. En ’s middag heb ik niet eens echt op de rekening gekeken. Ik baal als een stekker. Hoe kan ik dit nou zijn vergeten? Het was toch begonnen om die APK? Nijdig beende ik weg uit de keuken. Ik moest mij er echt over heen zetten. Suf, sullig, sneu. Ergens gaat het mis met plannen en onthouden, zeker als er veel dingen snel achterelkaar gedaan moeten worden en als er dan ook nog tijdsdruk achter zit….

Kennelijk heb ik geheugensteuntjes nodig. Het is niet leuk, maar ik functioneer bij de gratie van de reminder. Dus post-it-briefjes, notities op mijn mobiel, taaklijstjes op mijn laptop, kreten op de huisagenda en een echtgenote die vraagt: ‘Denk je wel aan….’