Maar zoals met zoveel ziektes, is niets logisch. Ik ken de rijtjes van kenmerken die je vindt als je ‘parkinson’ opzoekt: tremor, bradykinesie, rigiditeit en houdingsinstabiliteit zijn de staan te boek als kernsymptomen. Kun je twee of drie hiervan afvinken op je parkinson-diagnose-checklist dan val je in de prijzen. Maar er zijn ook symptomen die minder makkelijk te linken zijn aan parkinson. Verminderd reukvermogen, obstipatie, depressie en ja hoor, daar is ie, slaapstoornissen. Soms kost het je moeite om in slaap te vallen en door te slapen. Stijve spieren en spiersamentrekkingen tijdens het slapen verstoren het slapen ook. Dromen kunnen intens zijn. En dan duikt ook nog eens slaapapneu op. Gevaar is dat het slaapritme zo verstoord wordt dat de patiënt overdag zo moe is, in slaap valt en juist ‘s nachts wakker is.

De tips die je tegenkomt zijn uit de categorie ‘We weten het ook niet, maar het kan zijn dat het helpt’. Ontspan voor het slapengaan. Beweeg overdag genoeg. Ga niet liggen woelen en piekeren in bed. Ga er even uit voor een ommetje door het huis. Zorg voor een slaapkamer op temperatuur, niet te warm niet te koud. Drink niet teveel na 17.00 uur, zeker geen cafeïne of alcohol. 

Kortom houd u zelf in acht.

Tja, ik drink thee, behalve in de ochtend. Misschien zou ik de wijn moeten laten staan. Maar de avonden zonder een glaasje resulteren niet in betere slaapprestaties. Ik woel niet, maar er uit gaan is geen optie, voor ik het weet ga ik de ontspanning teniet doen door activiteiten op te zoeken, of toch maar een glas wijn drinken. Wat ik ook probeer, ik word na de eerste diepe slaap wakker en blijf dat dan ook een lange tijd. Je er aan overgeven is moeilijk, maar het is de enige oplossing. Een goed boek helpt, of beter een saai boek want dan bestaat de kans dat je in slaap valt met het leeslampje aan en een boek op je borst.

Wat ik echt lastig vind is de onrustige droom. Ik droom echt en levensgevaarlijk. Ik word achtervolgd, bedreigd, gekidnapt (laatst zat ik in een woestijn vastgebonden zonder water) en reageer daar begrijpelijk angstig op. Met geluid. En bewegingen. Tot mijn echtgenote mij gerust stelt en zegt dat het maar een droom is. Ik lig dan nog een beetje half in droomstand na te gloeien en ben dan wakker. Dan begint het lange wachten, dan begin ik te woelen en te piekeren, krijg ik het te warm en val uiteindelijk in slaap begeleid door een zwaar snurkend geluid.