Gisteren kreeg ik ook zo’n armbandje: roze met de tekst Parkinsonvereniging. Ik had daarmee toegang tot de Parkinsonbeurs. Die beurs werd gelijktijdig gehouden met het Parkinsonsymsposium.

Wat moet je zeggen  van een dergelijke beurs? Op  zich fijn dat ondernemers de moeite nemen om produkten op de markt te brengen voor een doelgroep als Parkisinsonpatiënten. Het draait natuurlijk om geld. Er is veel bedacht om het leven makkelijker te maken. Als ik alleen al kijk naar de rollatorlijnen die klaarstonden in Utrecht ben ik onder de indruk. Moest mijn opa zich behelpen met een looprek en een massieve driepoot, tegenwoordig zijn er lichtgewicht, flexibele en compacte rollators die  er ook nog eens mooi uitzien. Ik heb er zelfs een gezien met een kek houten kratje. Ook de fietsenboer had zijn mooiste driewielers en ligfietsen (ook duo’s) meegenomen. Schitterende ontwerpen. De hulpmotor sneaky verborgen.  Kijk, zo zijn hulpmiddelen bijna trendy.

De andere kant van de beurs is toch treurigmakend. Uiteindelijk gaat het om hoe krijg ik een trillend lichaam in het gareel. Wat kan daarbij van dienst zijn. Ik merkte dat ik stilletjes voorbij ging aan de stand waar aangepast eetgerei werd getoond. Ook de autorijsimulator nam ik met een boogje. Allemaal leuk en aardig, maar het moet me niet te confronterend worden.

Het toegangsarmbandje had ik tien passen na de uitgang al losgerukt. Tussen het beurspubliek, waarvan de meesten naar de Disneybeurs gingen of toch anders naar de Hobbybeurs op weg waren, liep ik met een roze propje in mijn hand op zoek naar een prullenmand. Ergens zit er nog niet iets goeds in mijn verwerking. Al ben ik nu wel klaar voor een fiets met hulpmotor. Doe maar zo’n rode!