Afdrukken

en dus sta ik bij elk bruggetje, opritje of verkeerdrempeltje dat ik op wil fietsen liever stil. Liever stil staan dan niet stoer zijn.

Gelukkig heb ik een doortastende vrouw. Toen zij voor onze dochter een fiets ging uitzoeken, regelde ze een elektrische fiets. Het hele weekend mag ik proefrijden. Toevallig is mijn oude fiets wel heel erg aan vervanging toe dus stemde ik in. Ik zette me over mijn scepsis heen. Stiekem had ik rondgekeken in fietsenwinkels en op internet; ik wist dat de e-bike ‘normaal’ aan het worden is. Hippere modellen, motor en accu mooi weggewerkt en in prijs niet zo heel hoog. En dat senioren-argument? Ach, wat.

Nee, ik ging zelfs een beetje benieuwd naar de fietsenhandelaar. Na wat uitleg over de knopjes en de accu kon ik fietsen. Ik stelde het apparaat in op de middelste stand. Bij elke trap voelde ik een onzichtbare hand mij vooruitduwen. Ik hoorde een licht snorrend geluid. Ik schakelde op en kon met gemak de hoogste versnelling draaien.

Gisteren maakte ik een fietstocht om echt proef te rijden. Bewust reed ik tegen de wind in. Normaal was ik na een paar honderd meter stil gevallen, nu bereikte ik voor ik het wist het einde van de winderige laan. Op mijn route had ik heuveltjes en een spoorwegviaduct opgenomen. Geen enkel probleem. Het mooiste vond ik dat ik niet langer ingehaald werd door Jan en alleman. Ik passeerde weer mensen. En even snel door oranje, mag niet, maar kan wel. Prima uitvinding, die e-fiets.

Sinds tijden niet zo lekker gefietst. En zo ver en zo weinig vermoeid. Ik denk dat ik hem neem, al moet er nog wel wat van de prijs af.