BlogParkinson

De koffer is gepakt, de reisinfo geprint en de bolletjes voor onderweg liggen klaar om gesmeerd te worden. Een weekje op vakantie is een fijn vooruitzicht. In de voorbereiding hielden we in alles rekening met de ziekte. Het is overdreven om te stellen dat we met z’n drieën gaan. Maar onbezorgd samen is  het toch ook weer niet.

Ik ben eigenlijk heel stoer. Dus hulpmiddelen die het leven makkelijk maken, laat ik bij voorkeur liggen. Een tandenborstel met een hulpmotor? Nee, dank je. Ik red me wel. Of een pillendoosje met herinneringsmelodietje? Liever niet, ik klooi wel door. En al helemaal geen fiets met trapondersteuning! Heb dan wel Parkinson, maar ben nog geen zeventigplus. Nee, ik ben stoer

Gisteren is het gelukt om mijn oude trainingsrondje te lopen. Om te trainen voor de Vier Mijl had ik ooit, lang geleden een parcours uitgezet van ongeveer 6 kilometer. Vanuit onze wijk, onder de snelweg door de weilanden in. Ondertussen is die groene wei al lang en breed volgebouwd. Liep ik ooit in de vrije natuur, thans rende ik langs de vers opgerichte vinex-villa’s.

Keep on running

Het is mij de afgelopen twee weken gelukt om op zondagochtend hard te lopen. Vorige week zelfs drie rondjes om de vijver. Al met al al gauw een kilometer of  drieënhalf en dat zonder wandelen. Het is de helft van de Vier Mijl van Groningen, het loopevenement in het Noorden. Als ik de helft kan doen, kan ik ook de hele Vier Mijl doen. Ik heb hem vaak genoeg gelopen, ik ken de weg en de geheimen van de route. Ik weet ook dat ik het vol houd als ik om de kilometer een bekende zie. Of nog beter om de vijfhonderd meter. Of als ik naast een goede loper mag meehollen. Afgelopen donderdag, om tien uur sharp, zat ik achter de laptop en bestelde voor mij en mijn kinderen startnummers. Ik moet het nu maar gewoon doen. Op mijn gemakje de ruim zes kilometer rennen, al duurt het meer dan een uur,  so what? Of ik het haal of niet is niet zo belangrijk. Ik kan de komende maanden mij wijs maken dat ik met een doel. Morgenochtend trek ik mijn loopschoenen weer aan. Pilletjes slikken en lopen maar.

In een eerder bericht schreef ik over het Parkinsinsymposium in Utrecht. Bas Bloem sprak daar en refereerde aan zijn speech op het TED-congres in Maastricht. Op You-Tube staat de video van deze toespraak. Of is het een act? In ieder geval is het een inspirerend en ontroerend fragment. De arts en de patiënt komen echt samen.

http://www.youtube.com/watch?v=LnDWt10Maf8&feature=player_embedded#at=16

Het symposium van zaterdag j.l. in Utrecht boeide mij ten zeerste. Een zaal vol patiënten, zorgverleners en andere geïnteresseerden luisterden naar vooraanstaande onderzoekers op het Parkinsongebied.