BlogParkinson

Naast vermoeidheid en stijfheid, merkte ik ook dat mijn handschrift minder werd. De woorden vloeiden steeds langzamer uit mijn pen. Na elke twee of drie woorden, moest ik mijn arm verleggen en opnieuw aanzetten. Het schoonschrift viel uiteen in losse letters, letters verwerden tot loze streepjes. De kramp in mijn vingers werd na enkele zinnen onhoudbaar. Om de pen goed contact te laten houden met het papier, miste ik de kracht. Te weinig inkt bereikte het papier, vaag leesbare notities verschenen op het blad. Mijn hand deed maar wat.

Wij zijn fervente kampeerders. Toen wij elkaar net leerden kennen, gingen wij in een klein tentje naar Frankrijk. Om de drie à vier nachten zochten wij een ander campinkje op. Het liefst zo klein en primitief mogelijk. Lekker back to basics. Kamperen is hard werken. Koken op een klein gasbrandertje doe je gehurkt. Haringen in de grond slaan, zeker in droge gebieden, is een mooie fitnessoefening.

Al jaren kampte ik met een kleiner en slordig wordend handschrift. Ik heb met mijn linkerpootje nooit netjes geschreven. Maar het werd steeds minder verzorgd. Als ik tijdens mijn lessen iets op het bord moest schrijven, deed ik mijn uiterste best om zo keurig mogelijk de woorden op te schrijven. Maar het werd steeds meer een zooitje. Al snel confisqueerde ik een oude overheadprojector en maakte met de pc sheets. Zo kon ik mijn aantekeningen netjes aanbieden aan mijn klassen.

Hoe begon het? Wanneer heb ik de eerste symptomen ontdekt? Achteraf kun je goed aanwijzen dat iets al langer niet goed was. Dat is vaak zo met ziektes. Ik was bijvoorbeeld extreem moe na een dag werken. Natuurlijk viel dat te wijten aan het soort werk. Het onderwijs is nu eenmaal energieverslindend. Elk uur moet je weer klaarstaan voor een bak vol pubers. Met aandacht voor het individu en een gezonde dosis humor draaide ik mijn lessen en werkte ik als decaan en coördinator. Als ik ’s avonds thuis kwam, zocht ik de bank op en viel ik in een diepe slaap. Dat was al jaren voordat de diagnose gesteld werd. Ik was toen nog geen veertig. Verklaren kon ik de vermoeidheid niet. Wie denkt er aan Parkinson? Nee, eerder overwerkt.