Stadsrafels

‘Wie van jullie spreekt Frans?’ Twee vingers gingen omhoog. De meeste eerstejaars geschiedenis staarden naar hun onbeduimelde exemplaar van het handboek oude geschiedenis. Ik dacht aan mijn lessen Frans op  de Mavo: ‘Papa fume une pipe’.

Om twaalf uur ruim ik de glazen en flessen op. De kruimels van de borrelhapjes veeg ik onder de bank. 'Ik ga slapen,' zegt mijn zoon. 'Jij blijft wakker?' Ik knik en check het nachtelijke tijdschema. Eerst beachvolleybal en zevenkamp dames. Dan Ranomi’s laatste kans op eremetaal. Gevolgd door het moment van de nacht: de gouden spurt van Dafne. Al tijden wist ik dat ik vannacht niet zou slapen. Er wordt sportgeschiedenis geschreven en dat wil ik meemaken. Niets mooier om een sporter het collectieve geheugen te zien binnen dringen. In afwachting van Dafne en Ranomi zie ik andere oranje sporters gloriëren. 

Onderweg naar de bioscoop op het Hereplein, fietste ik met mijn dochter langs Pokémon-Go-jagers in het Stadspark. Serieuze jongens met baarden en hippe sneakers liepen er rond, verbeten turend op hun schermen. Als wichelroedelopers hielden ze hun apparaten voor zich uit. Ze zochten hun jeugdidolen. Verder zagen ze niks. Het spel draait de bestaande wereld om: Pokémon-Go is een virtuele wereld in de buitenlucht. Alsof je FIFA2016 op een voetbalveld speelt. Je speelt alleen en toch brengt het spel spelers samen bij hotspots. De vergeten helden waren in mum van tijd weer hyperhip. Wij zagen niet wat de jongens zagen. Ons restte een glimp van hun ingebeelde wereld.

Mijn buitenwijk is lastig te bereiken, deze zomer. Dat komt omdat de kruising met de busbaan wordt aangepakt. Na veel ongelukken, gewonden en helaas een dodelijk slachtoffer viel het besluit om een tunnel onder de busbaan te graven.

Messi stopt er mee. Hij kan de stress niet meer aan, na weer een verloren finale met het Argentijnse team.  

Geen international meer. 

Geen selectie meer. 

Ik ben nooit geselecteerd.

Soms kan ik niet slapen. Als ik het zat ben mijn ogen dicht te knijpen, ga ik lezen. Dan val ik wel in slaap, tenzij ik iets spannends lees. 

  Vorige week was ik weer eens zo wakker dat het zinloos was om in bed te blijven. In de huiskamer zapte ik langs de tv-kanalen en belandde op Discovery Channel en National Geographic. De zenders vormen het reddingsvlot voor de wanhopige slapeloze. Hun programma’s stromen over  van die ene boodschap: geef niet op! 

De vlaggen en boekentassen kunnen weer in top. Een happy end voor uitstellende pubers, hyperventilerende moeders en vaders die zenuwachtig nicotinekauwgums zoeken. Eindelijk duidelijkheid: geslaagd, gezakt of een her. Net alsof je dood gaat: hemel, hel of vagevuur.

De meesten halen het.